Beetje vakantie en weerzien met Sumathi!

Ondanks dat we deze keer via Amsterdam gevlogen zijn was de reis aardig pittig, maar liefst 24 uur van opstaan in Nederland tot aankomst in het hotel onderweg  geweest en dat is aardig lang.

Komt nog eens bij dat we eigenlijk de hele dag niet konden gaan slapen om de jetleg voor te blijven maar we  hebben toch een uurtje gepikt en dat heeft gelukkig geen problemen gegeven. Bovendien zijn we in een geweldig hotel - 3/4 vol maar het is rustig met een prachtig strand voor de deur. Jammer is dat de catamaran vloot grotendeels is vervangen door motorboten het was altijd zo'n geweldig gezicht als ze s ochtends vroeg terug kwamen met hun vangst. Maar het is wel te begrijpen want met de motorboot kunnen ze immers veel verder de zee op.

Dit was er nog in 2013. Nu niet meer

Wat is het heerlijk om weer thuis te zijn, we zeggen wel eens we staan met 1 been in Nederland en met het andere in Sri Lanka - en zo voelt het nog steeds. Natuurlijk komt dat ook door de ontvangst van Gamini op de luchthaven wat zo'n vertrouwd gevoel geeft- geweldig!

Door problemen met de tickets hebben we van het reisbureau 2 extra dagen in het Jetwing hotel erbij gekregen, moesten weliswaar ook 2 dagen eerder weg uit Nederland maar wat een cadeautje. 

Na een paar dagen rust gaan we Sumathi op zoeken in Chilaw, een paar jaar geleden werkte ze in Abu Dhabi voor een groot gezin maar liefst 24 uur per dag. Het gevolg was dat ze een hernia kreeg, een paar weken in het ziekenhuis - daarna een schop onder haar kont en zonder salaris naar huis gestuurd. De beste baas die je je maar kunt wensen!

Terug in Sri Lanka was natuurlijk ook niet zo fijn want haar alcohol verslaafde vader en haar lieve broers verwachtte een zak geld bij terug komst en geen zieke zus!

Gelukkig heeft ze een zusje die non is en een leuke baan voor haar heeft kunnen regelen in het Maria Convent in Chilaw en daar zijn we haar op gaan zoeken.

Met open mond hebben we daar rond gekeken - nog nooit maar dan ook nooit hebben we in Sri zo'n mooi, schoon en welverzorgd gebouw gezien, beter dan een 5* hotel.

Voor een deel wordt het gebruikt als woon-zorg gedeelte, prachtige mooie ruime kamers, voor een echtpaar een kleine bungalow pfffft wat mooi en vooral wat zijn ze goed voor de mensen. En dat kost.... 10.000 roepies per maand = 56 euro ja jullie lezen het echt goed all inclusive!

Het eten is er heerlijk en de nonnen zijn erg lief en goed voor de mensen daar - het weerzien met Sumathi is hartverwarmend - wat ziet ze er goed uit

Van een verdrietig ongelukkig kind is ze veranderd in een opbloeiende jonge vrouw. Erg gelukkig worden we van het feit dat de Abdis de taak van haar overleden moeder  heeft over genomen en een passende echtgenoot voor haar gaat zoeken, alleen al haar glunderende gezichtje zegt genoeg.

Toen ze 8 was zat ze al bij ons op schoot en dat is nog steeds zo, wat een heerlijke knuffel is het nog steeds, we gaan met een gerust hart weg - zo fijn om te kunnen vertellen aan uncle Niek en aunty Ria dat het met hun sponsor kindje van 26 jaar geleden goed gaat.

We genieten nog van 1 dag vrijheid in Negombo maar vinden het ook heerlijk om te verhuizen naar Mount Lavinia waar ons echt een heel druk programma te wachten staat. Onderweg gaan we eerst even een bakkie koffie bij Walter en Indrani doen, daarna na ons bungalowtje uitpakken en aan het werk - TOT DAN!

Hartelijk groet van Dick en Marita

Bericht van Dick en Marita uit Sri Lanka

A.S. ZONDAG GAAN WE VERHUIZEN NAAR MOUNT LAVINIA - WE HEBBEN GEEN GOEDE VERBINDING DUS KUNNEN WE DE BLOG NIET GEBRUIKEN.
ALS HET GOED IS HOREN JULLIE AS MAANDAG VAN ONS!
HARTELIJKE GROET VAN DICK & MARITA

Fijne Feestdagen!

Namens het bestuur van NAF wensen wij u allen een Mooie Kerst en een Voorspoedig 2014!

Dank voor alle mooie kaarten en lieve wensen!  Ieder jaar geeft dat zo'n fijn gevoel om vooral uw waardering te voelen - bovendien geeft het ons de spirit om door te gaan!

Hartelijke groet van Dick en Marita

NIEUWSBRIEF DECEMBER 2013

Beste sponsorouders  en donateurs,

Ook deze keer geen boekje vanwege de kostenbesparing!

Toch willen wij u informeren over het afgelopen jaar! Allereerst onze hartelijke dank voor de positieve reacties op onze  noodkreet begin van het jaar . Ook de respons op de brief met de acceptgiro in mei j.l.  Geweldig - we kunnen ook volgend jaar doorgaan met hulp aan de kinderen in Sri Lanka.

Na de laatste info in juni is het een rustige tijd voor ons geweest - natuurlijk  hadden we wel veel contact met Walter, Gamini en Monika. Als er al problemen waren konden we dit meestal per mail of telefoon oplossen.

Ook werd er al vooruit gekeken naar 2014 - regelmatig kregen we aanvragen uit Sri of wij met diverse projecten zouden kunnen helpen en steeds was ons antwoord: We zullen het noteren en in onze map bewaren en afhankelijk van de donaties bekijken wat wij kunnen doen!

En jawel dankzij diverse extra giften hebben wij geld kunnen reserveren voor 2014 en kunnen we verschillende aanvragen honoreren.

Wij zullen u bij terugkomst informeren wat er gerealiseerd is - maar u kunt ons ook via onze BLOG nederlanka.blogspot.com volgen. Hierop zullen wij tijdens ons verblijf regelmatig alle nieuwtjes vermelden.

Dan zijn er door de Belastingdienst per 01/01/2014 nieuwe voorwarden voor de ANBI's opgesteld. De informatie over het volledige boekjaar 2012 dient voor 1 januari 2014 op transparante wijze online voor iedereen beschikbaar te zijn.

Vanaf die tijd kunt u dus alle gegevens op onze blog lezen.

Namens NAF wensen we u allen samen met familie en vrienden een

                                                  Mooie Kerst en een Gezond en Voorspoedig 2014!

                                                                                                                   Hartelijke groet van Dick en Marita

Onderweg naar huis!

We zijn onderweg naar Dusseldorf, deze keer gevlogen met Emirates niet echt onze favoriete maatschappij maar het kwam zo uit. De vlucht naar Dubai was niet bepaald een pretje bovendien was het vliegtuig afgeladen, na de overstap hebben we mazzel en zitten we lekker met zijn 2tjes en blijft er een plek vrij.

De laatste dagen hebben we weer door gebracht in Negombo, het bleef maar 34* en de regen bleef uit zodat we besloten hebben om voor de lange reis terug toch even te proberen om een paar nachten te slapen.
Iedereen loopt te klagen en ze begrijpen er niets van, als we proberen te vertellen dat het klimaat in Europa al een tijd van slag is wordt er gegrinnikt en zeggen ze " nou misschien krijgen wij dan wel jullie sneeuw". Haha, ze zouden raar op kijken maar wie weet gaat het ooit in Nuwara Eliyia gebeuren, daar kan het immers 's nachts zo rond de 0* zijn.

Ondertussen wordt er hard gewerkt aan het huisje van de Ravi familie, we zitten Gamini op zijn nek dat het klaar moet zijn voordat we naar Nederland terug gaan. Wat is het toch een kanjer, er is echter een probleem en daar waarschuwt hij al vast voor. Doordat het voor de droogte zo veel geregend heeft was het hout drijf nat en de ramen en deur kunnen nog niet geplaatst worden anders trekt de hele boel krom. Nou afwachten maar.

Het is zo warm dat we heel blij zijn dat we in de 1e vier weken het meeste werk gedaan hebben zodat we nu alleen de dingen in de buurt van Balapitiya hoeven te doen. We gaan bv naar Udaya onze tuktuk man die we al een paar jaar beloofd hebben om bij hem en zijn familie op bezoek te komen.
Het is hartstikke gezellig maar we voelen ons ook erg opgelaten, ondanks het feit dat we gezegd hebben dat we absoluut niet willen eten staat er een tafel vol met het heerlijkste fruit en niet lachen de hele familie van vader, moeder schoonouders en zusters staat te kijken of we wel genoeg eten. Tot slot krijgen we een tas vol kleine cadeautjes van kaneelstokjes tot een mooie ketting mee.

Het gezin is behoorlijk van slag want moeder heeft struma en dat moet geopereerd worden en als je dan hoort wat er allemaal gedaan moet worden, eerst om 6 uur in de ochtend naar de kliniek een nummer halen om 's avonds 8 uur bij de dokter te kunnen komen. Dan verschillende keren naar de kliniek om bloed af te nemen afspraken te maken enz enz. Het betekend wel dat ze iedere keer naar Ambalangoda moeten wat ook weer betekend dat Udaya niet kan werken en geen inkomsten heeft. We hebben het niet over 1 keer maar over zeker 10 keer heen en weer rijden en wat te denken van al de benzine die ook in Sri peperduur is.

Misschien denken jullie ja het gaat daar nu eenmaal anders dan bij ons, vergeet niet dat er geen enkele voorziening is dat ze bv alles van een pilletje tot operatie zelf moeten betalen. En dat met een gemiddeld inkomen 500 roepies per dag, geen wonder dat ze stijf van de stress staan. We zijn blij dat we in de buurt zijn en een paar keer het bloedonderzoek en de röntgenfoto's voor ze kunnen betalen. Gelukkig laat ze zich toch opereren - hebben haar verteld van 1 van de Pugoda moeders die er uiteindelijk aan overleden is.
Heel verhaal maar we denken een beetje aan het gemopper in Nederland over de gezondheidszorg en denk niet dat we dit bagatelliseren hoor want het is voor een grote groep mensen heel moeilijk aan het worden. Maar wat leven wij in een geweldig land ondanks de lastig tijden waar we doorheen moeten.
Het blijft maar heet en het huis waar we tijdelijk wonen is niet meer koel te krijgen en ondanks dat we het er heerlijk hebben besluiten we om eerder weg te gaan, jammer ook voor Athula de huisbewaarder, die vindt het maar niets, maar we gaan toch.

Goede berichten uit Hanwella, het ziet er naar uit dat alles op tijd klaar is, Gamini verteld dat vader Ravi het niet nodig vindt om bv hier en daar wat planten neer te zetten. Maar moeder en dochters - het zijn immers 5 meiden die graag een leuk tuintje willen zal hij zich er toch bij neer moeten leggen en een plannetje is snel gemaakt, we spreken af dat we in ieder geval een stelletje potten met anthuriums en een bougainvilles voor ze kopen. Moeder had al een kleine afscheiding met steentjes gemaakt, helemaal door het dolle toen de planten er in gezet werden en vader Ravi grijnsde maar een beetje.

Het nieuw gebouwde stuk is voorzien van een pleisterlaag, binnen en buiten, het dak is afgemaakt, de vloeren zijn gestort en kozijnen, ramen en de deur zitten erin. Alleen moet het hout nog gelakt worden maar dat kan pas over een paar weken. Het is haast klaar, alleen het dak en pleisteren van het oude gedeelte moet nog gedaan worden en dan is het echt af! Maar eerst weer even sparen en hopen dat er donaties binnen komen.

Al met al hebben we ondanks dat het er naar uitzag dat we helemaal niets konden doen door donaties die aan het eind van het jaar binnen kwamen echt nog heel wat fijne dingen kunnen doen. Door 2 mooie donaties speciaal voor het melkprogramma hoeven we dit niet gedeeltelijk te stoppen zodat we de kinderen gewoon 2 x per week hun zakje melk en broodje kunnen geven. Nogmaals hartelijk dank voor alles!
Bijgaand een foto van het huisje, moeder noemt het haar paleis, het allerbelangrijkste is dat de meisjes veilig zijn en...... ook nog eens een 10 x beter huwelijk kunnen doen omdat ze niet meer in dat hondenhok van vroeger wonen. Trouwens wij zouden onze hondjes daar niet eens in laten wonen.

Na een heel vermoeiende reis zijn we zaterdag om half 11 in de avond weer thuis en ja we hebben het 's nachts heel erg koud maar wat hebben we heerlijk geslapen!

Het is hier 34* al 14 dagen lang!

Nooit gedacht dat we ooit zoiets zouden schrijven haha, in al die 25 jaar hebben we wel eens een dag zo'n temperatuur gehad maar nu is het al meer dan 14 dagen zo! De gevoelstemperatuur is maar liefst 43* oeps is dus echt warm!

Ook de mensen van Sri Lanka lopen te puffen en te blazen, omdat er maar geen regen komt koelt het ook niet af, we mogen blij zijn als het 's nachts terug loopt naar 29*. En slapen is er niet bij dus gaat de vermoeidheid aardig opspelen.

Helaas hebben we geen airco hier in het huis en we hebben nu echt zoiets van gelukkig nog maar 2 nachten en dan gaan we voor de laatste 3 dagen naar Negombo waar we gelukkig wel airco hebben, kijken er dus naar uit.

En dan zaterdag weer naar huis waar we het ongetwijfeld erg koud zullen hebben!

Het is ook nooit goed!

Laatste weekend in Sri Lanka

Het is niet te geloven maar de laatste dagen in Sri Lanka zijn aangebroken, vandaag komen Priyantha, Chamila en baby Okindu samen met Lalitha naar het huis in Balapithiya. Jammer genoeg is Prasad er niet bij want hij verblijft in de Boeddhistische tempel in Udugama en het ziet er naar uit dat hij daar zijn opleiding krijgt om monnik te worden. In mei de Vesak maand zal hij intreden, het is echt jammer dat hij vandaag niet mee kon komen want de kans is klein dat we hem voorlopig kunnen zien.

Baby Okindu is een van de mooiste kindjes die we hier ooit in Sri gezien hebben bovendien is het een vrolijk gezond kindje. Met Priyantha gaat het geweldig, de gevolgen van het motorongeluk zijn helemaal voorbij en hij werkt als metselaar bij een particulier bedrijf. Wie had ooit verwacht dat 23 jaar geleden uit deze kleine verdrietige jongen zo'n mooi sterk mens zou groeien met ook nog eens zo'n leuk gezin.

Jaqat de huiskok maakt een heerlijke maaltijd voor ons klaar en daar wordt lekker van gegeten, we zitten met een aardige groep aan tafel want inmiddels zijn Hans en Francien, Athula en Sheela ook gearriveerd. Met een ijsje en fruitsalade sluiten we de maaltijd af en wordt het tijd dat Priyantha en Lalitha naar huis gaan, zij hebben nog zo'n goeie 3 uur voor de boeg.

Hans en Francien blijven gezellig nog een paar bakjes koffie drinken - ook voor hen gaat de tijd door en ook zij gaan volgende week naar huis!

Alweer afscheid nemen - we hopen iedereen volgend jaar weer te zien!