Pugoda kinderen!

Deze week hebben we vreemde dagen in de zin van maar liefst 4 feestdagen van verschillende bevolkingsgroepen, het probleem is dat veel mensen tijdens deze dagen bij elkaar op bezoek gaan. Geweldig hoor zeker als we aan een paar jaar geleden terug denken tijdens de oorlog, toen ging en kon er haast niemand naar buiten!
Gelukkig kan het geregeld worden dat we op vrijdag en zaterdag naar Pugoda kunnen omdat iedereen op tijd gewaarschuwd is.

Vrijdagochtend gaan we eerst even bij Rasika en Ruwan langs, daarna snel eten en dan komen de eerste kinderen - het gaat goed met ze en zoals we ieder jaar weer schrijven - wat zijn ze groot en gezond!

Echter er is een heel naar geval - we zijn er goed ontdaan van, we willen er niet teveel over schrijven want de sponsor aunty is nog niet ingelicht. In al die 25 jaar hebben we zo iets nog nooit meegemaakt!
Het gaat om een meisje dat opgepakt is door de politie en naar een opvang voor ontspoorde kinderen gebracht is - hoe verzinnen ze het! Alles maar dan ook alles wat we probeerden te doen werd direct afgekapt, ja alleen een bedrag onder de tafel zou ons ietsje verder helpen en daar doen we niet aan mee. Corruptie is niet ons ding en iedere verdere stap maakt het alleen maar erger, betekend niet dat we ons best niet blijven doen hoor, ons hart is gebroken zeker als je het verdriet van moeder en haar zusje ziet. Wat te denken hoe zij zich zal voelen en wat een angst, het is niet bepaald een hotel waar ze verblijft en slaag is meer aan de orde dan hulp. De rechtzaak is eind februari - we keep our fingers crossed.

We gaan door met de andere kinderen, we hebben zo alles bij elkaar 300 euro extra voor de kinderen kunnen sparen gelukkig maar want het betekend dat geen van de kinderen ziek is geweest of bv naar het ziekenhuis moest - dus weer een lekker extraatje op hun boekje. Voor de moeders de jaarlijks Nieuwjaarstip die daar meer dan blij mee zijn omdat er wat extra's gekocht kan worden.

Het laatste meisje dat komt is een big girl geworden en krijgt de traditionele oorbelletjes van Dick en mij, niet lachen hoor maar het is er dit keer gelukkig maar 1. Begonnen we zo'n 20 jaaar geleden met 600 roepies per paar nu betalen we voor 1 paar meer dan 5000 roepies. Maar dat houdt natuurlijk niet in dat we hier mee gaan stoppen, zou niet erg eerlijk zijn toch? Bovendien als je ziet hoe blij ze er mee zijn, het is uiteindelijk het begin van hun bruidsschat!

We sluiten af en gaan de lekkerste hoppers eten die er maar zijn! Heerlijk met een lekkere sambal of zoals er grinnikend tegen mij gezegd wordt een babyhopper daar zitten die heerlijke kleine banaantjes in haha.

De volgende dag gaan we inplaats van eind van de dag vroeg in de ochtend weg, er was een telefoontje binnen gekomen dat een zus van Walters moeder overleden was en die middag begraven zou worden.

Zoals we beloofd hadden gaan we nog even snel bij Rasika en Ruwan langs om de stenen te bekijken en rijden dan snel door naar Colombo om hen bij het sterfhuis af te zetten en wij gaan door naar Mount Lavinia waar we tot onze grote verbazing kennis maken met onze nieuwe buurman Woody Woodpecker - jammer dat het een slechte foto is, kijk maar eens hoe leuk! Hopen een betere te kunnen maken. Dat is jammer genoeg niet gelukt en zetten we er een plaatje bij hoe Woody er in het echt uit zag, wat een prachtige vogel!

Wat een heerlijke plek is het toch waar we de eerste weken wonen ;-);-);-)

Bouw van het laatste huisje in Pugoda!

Ongeveer 10 jaar geleden zouden we beginnen aan het huisje van Rasika en Ruwan een schattige 2 ling van ruim een jaar! De ontgoocheling was groot, we wisten al dat er grote problemen in het gezin waren - de vader was een zware alcoholist en moeder woonde met de twins dan ook regelmatig in een oude hut bij haar moeder. Om een lang verhaal kort te maken alles wat we geprobeerd hebben mislukte telkens weer, ze bleven bij oma wonen en ondanks alles zijn Rasika en Ruwan tot gezonde kinderen opgegroeid.

Tot we een paar weken geleden bericht van Walter kregen dat de familie herenigd was en dat het drink gedrag van pa heel erg verbeterd was. Tja wat nu, net in de recessie met heel veel minder giften zucht zucht, we gaan bij ze kijken en treffen een gelukkig tevreden gezin aan. Trots verteld moeder dat ze alvast 9000 roepies bij elkaar gewerkt heeft en dat ze hopen over een half jaar hopen de rest bij elkaar gespaard hebben. Hoeveel is dat dan vragen we? 5000 roepies en als je bedenkt dat ze daar een hele maand van 8 tot 5 voor moet werken. Nou dit deel is snel opgelost - het gaat om 35 euro voor de stenen en 35 euro om te starten met metselen - dus waar hebben we het over. De stenen worden ondanks dat het een feestdag is direct bezorgd -joepie wat een feest!

Maar we zijn er natuurlijk nog lang niet - gelukkig hebben we buiten de gewone spaarboekjes van de kinderen een bouwboekje geopend en hebben daar al aardig wat jaren geld voor ze op kunnen zetten. Als we vertellen dat ook nog eens de platen voor het dak besteld kunnen worden wordt er gedanst en gejuicht, wat een heerlijk gevoel om dit te zien 😃. Over een paar dagen komt de metselaar en gaan de eerste stenen op de fundering! Want er moet eerst een auspicious day door de astroloog bepaald worden - dit is om de kwade geesten buiten de deur te houden 👿👿

Het houdt niet in dat het over een paar maanden klaar is want er staat helaas alleen een fundering met een halve ruwbouw dus er moet nog veel aan gedaan worden. Maar het begin is er en we hopen dat er in de loop van de tijd weer wat geld naar toe kan om het af te maken.

In ieder geval is er een gezin wat heel erg blij en tevreden is en ja het is het laatste huisje in Pugoda dat wij bouwen - alle kinderen die we onder onze hoede hebben gehad zijn nu de trotse bezitters van een mooi stenen huisje.

Denk dat we daar met zijn allen heel trots op mogen zijn want zonder jullie hulp waren we natuurlijk nooit zo ver gekomen!

De tijd van luieren is voorbij!

Na een pittige reis via Düsseldorf , een overstap in Dubai en een kort ritje naar het hotel blijven we de 1e dagen in Negombo waar we heerlijk uit kunnen rusten van de lange reis. Wonder boven wonder is het prachtig weer nou dat is toch normaal in Sri! Niets is minder waar - de laatste 2 maanden heeft het geregend, gestormd en zelfs een cycloon deed het eiland aan met als gevolg overstromingen enz. Gelukkig is het  nu weer normaal voor de tijd van het jaar. Negombo is nooit onze favorite plaats geweest maar we hebben het zo geweldig fijn gehad dat we helemaal om zijn, alleen al die prachtige vissersvloot met catamarans zet je hart in vuur en vlam!

Na een paar dagen gaan we naar Mount Lavinia naar ons vertrouwde bungalowtje, wat een ontvangst als eerste natuurlijk ons vriendje Gamini en meteen hebben we het vertrouwde gevoel alsof we elkaar gisteren nog gezien hebben.

We maken de afspraken en wij gaan ons installeren in ons huisje - Pugoda staat als 1e op de lijst, Walter en Indrani  vinden het maar niets dat we niet direct bij ze langs komen maar snappen wel dat we even pauze willen. Als het moment daar is zijn we alle 4 erg blij om elkaar weer te zien, ook met hen afspraken maken en gezellig met elkaar eten maken er een paar heerlijke uren van. De kinderen zien we vrijdag de 25e en daar kijken we natuurlijk erg naar uit.

Op de terug weg gaan we nog even bij de Ravi familie langs om een klein cadeautje te brengen en wonder boven wonder kunnen we toch wat aan hun huisje doen. Vlak voordat we weggingen hebben we een paar prachtige donaties gekregen en kunnen we waarschijnlijk een nieuw deel van het dak, kozijnen, deuren en pleisteren van de muren uitvoeren. We krijgen de begroting zo snel mogelijk en kunnen dan zien wat we uit kunnen voeren. Wat zijn ze blij dat we komen en vooral dus deze leuke boodschap, ondanks de recessie zijn er toch altijd weer mensen die opstaan om te helpen en onze dank is dan ook heel groot!

Kort bericht deze keer - volgende keer meer nieuws ☺

Tot gauw - hartelijke groet van Dick en Marita

Het is haast zover!

Het is een beetje laat maar wij willen iedereen een

                                GELUKKIG EN VOORSPOEDIG 2013

wensen en vooral ook bedanken voor alle mooie kaarten en lieve wensen!

Het wordt een drukke week want ons vertrek naar Sri Lanka staat alweer voor de deur, voor ons gevoel waren we vorige week nog daar en zeggen we - waar blijft de tijd!

Zodra er nieuws is horen jullie weer van ons - hartelijke groet van Dick en Marita

Raymond en Monique in Sri Lanka

Raymond werd 60 dit jaar, een leeftijd waar je toch even stil wilt blijven staan. Waar wij ook bij stil wilden blijven staan waren “onze kinderen” in Sri Lanka. De kinderen en de familie die wij ongeveer 10 jaar lang steunen. Leuk hoor die foto’s die je een keer per jaar krijgt toegestuurd maar op enig moment wordt het routine. En dat is nou net wat wij niet wilden.

Het een met het ander verbinden was snel gegaan en vol verwachtingen gingen wij op vakantie naar Sri Lanka.

Eerst natuurlijk even contact opgenomen met Marita, “zijn wij wel welkom bij de familie?”, je weet ten slotte maar nooit! Nou dat waren wij helemaal. Enig en wat zullen zij dat leuk vinden, oh ja of wij nog een chauffeur nodig hadden?. Hadden wij nodig! Dus Gameni, tevens coördinator van Aloka, stond na aankomst op het vliegveld blij voor onze neus. Dat was heerlijk want wij hadden ook gelijk een ontzettend betrouwbare en goede gids ter plekke, die ons ook nog eens op enig moment thuis voor een echte curry uitnodigde.

Aan het begin van onze reis gelijk met cadeautjes op bezoek bij “onze Temple familie”.

Wij waren inderdaad zeer welkom, de begroeting ging gepaard met het omhangen van een mooie bloemenketting, de kokosnoten werden direct uit de boom gehaald, en wij moesten alle diploma’s van de kinderen bekijken (en geloof mij dat waren er heeeeeel veel....). Een onderdeel van het bezoek was ook de bezichtiging van hun woning. Slaapkamertjes, binnen en buiten keukenruimte en zowaar een WC. Vol trots ging moeder voor. Het was duidelijk dat niemand de laatste uren voor onze aankomst troep had mogen maken. Sommige dingen zijn toch overal het zelfde!

Ondertussen waren ook alle buren uitgelopen om naar ons te kijken. Allemaal blijde en dankbare families die in keurige Aloka huisjes zitten en een nieuwe kans in dit leven hebben gekregen. In een prachtige omgeving nog wel!

Wij waren ontzettend onder de indruk van wat daar allemaal is bereikt. Kijkend naar onze eigen jongens, wat je met betrekkelijk weinig inzet allemaal voor een heel gezin kunt betekenen, waanzinnig.

Toen wij wegreden smste ik naar Martita “chapeau”! En dat meenden wij ook. Nu moeten wij eigenlijk ook nog heel eerlijk bekennen dat wij een heel klein beetje twijfelden of het nou allemaal zo mooi is als wij in de nieuwsbrieven lezen. Sorry Marita en Dick! Het is nog veel mooier. Wat hebben jullie geweldig veel werk verzet! Het is overduidelijk dat niets aan de strijkstok blijft hangen en dat we ook nog eens weten waar je mee bezig bent.

Wij blijven hele enthousiaste donateurs en hopen ook anderen ervan te overtuigen om  mee te doen.

Raymond & Monique

De laatste zondag in Sri Lanka!

Vandaag 26 februari is de laatste zondag dat we in Balapitiya zijn, het beloofd een gezellige dag te worden want Lalitha, haar zoontje Prasad en Priyantha met zijn vrouwtje komen vandaag.


Ze komen met zijn 4tjes naar Galle waar Gamini ze ophaalt,  over de highway komen ze terug en zijn net als wij de 1rste keer helemaal onderste boven zo leuk en zo mooi als het was!


Wat is het fijn om elkaar weer te zien en er worden zoveel nieuwtjes verteld maar ook veel dingen van vroeger opgehaald, we kennen elkaar immers al meer dan 20 jaar. Daarbij hebben we niet alleen maar leuke dingen met elkaar meegemaakt en dat brengt je ook weer bij het feit dat we volgend jaar 25 jaar connectie met Sri Lanka hebben.


Lalitha hebben we een tijdje niet gezien omdat zij besloten heeft niet langer bij Bandu in Kandy te blijven maar samen met haar zoontje een eigen leven in Udugama op te bouwen. En dat doet ze geweldig goed zeker zoals ze voor de kleine jongen zorgt, hij zit op een zeer goede school en bovendien is hij gewoon een slim jongetje. We zijn heel erg blij om dat te zien vooral als je bedenkt dat Lalitha niet kan lezen en schrijven, ze heeft dat altijd goed voor ons verborgen kunnen houden. Ze is erg blij als we haar vertellen dat er alsnog gelegenheid is om het te leren en dat we haar daarbij gaan helpen.


Priyanthe heeft zich na het motor ongeluk van vorig jaar goed hersteld, heeft zijn motor verkocht en is inmiddels weer aan het werk. Trots verteld hij dat ze een baby krijgen ook voor hen zijn we blij dat alles weer in orde is gekomen.


Kortom het is een heerlijke dag - zo vertrouwd, lekker kletsen, met elkaar knuffelen en natuurlijk op zijn Srilankaans een tafel vol met eten en smikkelen maar. We hebben allerlei lekkere dingen op tafel staan die door kok Gayan op een verrukkelijke manier klaar gemaakt zijn.


Maar...... eerst even lekker met uncle Dick in het zwembad, Prasad vond het 1rst een beetje lastig om het water in te gaan omdat Priyanthe hem aan het plagen was maar samen met uncle Dick durft hij het wel.

En dan lekker eten, dat is toch zo iets belangrijks in Sri, we blijven ons er over verbazen! Het is lekker gezellig aan tafel en niet alleen dat - het eten is heerlijk, voor ons is het 't leukste van de dag om te zien hoe ze zitten te genieten, maar ook dat ze allemaal zo goed terecht gekomen zijn.

Wat een goed gevoel geeft dat, ook Gamini geniet volop ondanks dat hij aardig moe is en dat kunnen we zien doordat hij even een uiltje knapt! Nog nooit mee gemaakt in al die jaren en dan moet hij nog een aardig stuk rijden om de kinderen naar Galle te brengen en ook weer terug naar Colombo pfffft wat een rit.

Als we er zo over praten komen we er achter dat er al haast 4000 km gereden is en dat is een aardig eind, nog 2 dagen dan gaan we alweer terug naar Nederland, kunnen het ons haast niet voorstellen.

Waar zijn die 2 maanden gebleven en wat hebben we een geweldige tijd achter de rug zeker nu we ook deze kinderen vandaag hebben kunnen verwennen en vooral weer hebben gezien.

Het wordt tijd om ze weg te brengen want ze hebben nog een lange reis voor de boeg, wat is dat toch altijd een rot moment, we doen deze dagen niet anders dan afscheid nemen - de tranen hangen aan je wimpers - hoe vaak we het ook doen het blijft emotioneel.

Dag lieve kinderen we hopen jullie volgend jaar weer te zien - Buddhu Saronay - dat jullie altijd zonder tranen zullen zijn! 

Groeten van Dick en Marita

Help de tijd vliegt!

Doordat we in dat heerlijke huis in Balapitiya wonen moeten we ook iedere keer als we naar Pugoda gaan om half 6 ons bed uit en lekker weer of niet het blijft erg vroeg.

Maar kan ook gelijk vertellen dat we een geweldige dag achter de rug hebben ondanks het feit dat we pas om 8 uur weer thuis waren. De nieuwe highway levert heel wat voordeel op, maar liefst 3 uur minder in de auto!

Als 1rste gaan we een nieuw speeltuintje openen, dolblij zijn ze er mee, het gaat om 1 van de kleine achteraf schooltjes waar we ook melk en broodjes brengen. Het is zo oneerlijk verdeeld - er wordt alleen aandacht gegeven aan de grote scholen in de steden en verder moeten ze het maar uitzoeken.

Aunty Corrie, sponsor van het 1rste uur werd vorige maand 80 jaar en zij besloot om een cadeau aan Sri Lanka te geven, geweldig en daarom konden we het speeltuintje veel eerder maken dan we dachten.

Zo was het - 1 kapotte schommel en....

Zo is het geworden!

Wat zijn de kinderen blij, we hebben het al eens eerder geschreven, in Nederland hebben we geen flauwe notie wat zo'n speeltuintje betekend. Zelf zijn we daar ook iedere keer weer verbaasd over want het went nooit, zoveel plezier, zo blij dat ze er mee mogen spelen. Eigenlijk weten we niet eens hoe je het moet omschrijven, niet alleen de kinderen zijn blij maar vooral ook de teachers omdat ze hun kinderen nu ook eens wat anders kunnen laten doen. Bovendien is het ook nog eens goed voor de beweging, een positieve gym waar de kinderen uit zichzelf aan meedoen zeggen ze lachend!

             Het was een mooi begin van de dag!

Op naar de Ravi familie, zouden we een klein stukje aanbouwen zien we tot onze verbazing dat het nieuwe gedeelte al aan rooflevel is. Kanjer Gamini heeft dat toch maar  mooi weervoor elkaar gekregen!

Dan even snel naar Walter en Indrani, we gaan ze gedag zeggen en zoals altijd met een brok in ons keel maar met een lach en een traan spreken we af dat we elkaar volgend jaar weer zien!

We gaan weer verder want op de terugweg willen we nog een gezinnetje bezoeken waar net een babytje geboren is - ze hebben een kamer gehuurd in een groot huis waar ze maar liefst 3500 rps voor moeten betalen. Ze hebben nauwelijks iets van meubeltjes, een bed met 3 planken erin als ik erop ga zitten zak ik zowat met moeder en kind erdoor. Wat een ellendige situatie, gelukkig hebben we nog wat babykleertjes weliswaar nog aan de grote kant maar mamma is er erg blij mee.

Verder kopen we een ventilator voor ze, het is bloed en bloed heet in de kamer, niet goed voor de vader en moeder en zeker niet voor de piepkleine baby, wat een mooi kindje en wat een prachtig kopje met haar!

Waarschijnlijk hebben we een sponsor voor dit gezinnetje, gaan er samen aan werken om ze een beter leven te geven dan ze nu hebben.

Niet nodig om te vertellen dat ze meer dan blij zijn!

We gaan weer terug naar Balapitiya, weer zijn we blij met de nieuwe weg Gamini  heeft het gevoel dat hij in de hemel rijd in plaats van die heksenketel op de Galle road.

Thuis drinken we nog een bakje koffie en nemen we de dag nog even door, oa as zondag dan komen Priantha en Lalitha uit Udugama we zijn dan met zijn achten - we kijken er naar uit want het beloofd een gezellig dagje te worden.

Dat was het weer - hartelijke groet uit Sri Lanka van Dick en Marita