Beruwela en Munhene kinderen

Na een heerlijke week in het vakantiehuis met af en toe een beetje werk maar vooral lekker luieren aan het strand van het Triton hotel in Ahungala en genieten van de verkoop meisjes op het strand gaan we naar Monika en de kinderen. Leuk om even te vertellen over de 1e dag in de Triton - binnen 5 minuten stonden er 6 jongens van het Neptune hotel om ons heen en wat was dat leuk - gelukkig gaat het in mei weer open. We worden behoorlijk in de watjes gelegd en de oude verhalen van "vroeger" dat we met de groepen en vooral de sponsorkindjes in het hotel waren worden opgehaald - geweldig leuk! Jullie krijgen allemaal een hartelijke groet en kom alsjeblieft volgend jaar weer naar de Neptune.

Terug naar Monika - ook hier wat gaat het goed met de kinderen en vooral wat zijn ze groot geworden! Dick en ik worden weer verschrikkelijk verwend met al die mooie boeketjes en bloemenslingers. Omdat de fotograaf DICK zelden op de foto staat omdat hij altijd heen en weer loopt te rennen, gekkigheidjes met de kinderen maakt om maar vooral die schitterende lach vast te kunnen leggen hieronder een foto van hem. 

We gaan verder met de interviews, op school doen ze het allemaal goed met een paar uitspringers - Piumi onze artiest wil graag teken lerares worden en het ziet er naar uit dat het haar gaat lukken en zo zijn er meer kinderen. Nou kom maar op - het studentenfonds voor de universiteit ligt op jullie te wachten!

Over 2 van de vaders maken we ons grote zorgen, 1 is zwaar diabeet en heeft al verschillende voetoperaties gehad en hij ziet er steeds slechter uit.

Vader Ajantha heeft epilepsie en is in een zware depressie beland, zijn vrouw vindt het niet nodig om voor hem te zorgen want hij is alleen maar lastig. Woest zijn we, het is natuurlijk ook niet makkelijk zeker in Sri niet want er is immers geen enkele vorm van begeleiding. Ook Monika is razend en trekt dus aardig van leer tegen de moeder, uiteindelijk hebben we het wel over de vader van haar kinderen bovendien is het een schat van een man. Dick en ik gaan proberen om zijn arts te spreken te krijgen zodat we misschien iets extra voor hem kunnen doen. Krijgen zowat een flauwte als we er achter komen dat ze zelfs te belazerd is om zijn medicijnen te halen, zeker in zijn geval is dagelijkse medicatie belangrijk!

Uit Munhene  komt een nieuw gezinnetje langs, we gaan proberen om een sponsor voor hun te vinden, verkijk je niet op de stevige moeder en baby. Van alleen een hap rijst wordt je vanzelf moddervet en krijg je ook nog eens heel vaak diabetisch.

De vader is los arbeider bij het uitzendbureau Manpower en net zo als bij ons vroeger - geen werk geen geld.

Gaan dus proberen om zo snel mogelijk dit gezinnetje te ondersteunen.

Dit was het weer, we krijgen zo bezoek van Chandana - wel bekend bij de oud Neptune gangers met zijn vrouwtje en kleine meisje en dat beloofd een gezellige dag te worden.

Dinsdag gaan we richting zuiden om de kinderen in Tangalle te bezoeken, we blijven gelijk een paar dagen in ons favoriete Peacock Beach hotel en gaan weer eens de safari doen, hopen dus de luipaarden tegen te komen.

Lukt het om vandaar de blog bij te werken dan doen we dat en voor de skypers - het is altijd te proberen!

                                                                Ayubowan!

Priyantha

We waren net te laat om Priyantha in het ziekenhuis te bezoeken hij was de vorige avond ontslagen, zonder enige voorlichting, krukken of wat dan ook, wel zijn been tot aan zijn lies in het gips!

Dit zijn de dingen die ons regelmatig kromme tenen bezorgen, in het geval van Priyantha is het helemaal dramatisch. Hij woont 40 km van het ziekenhuis en normaal is het al een drama om bij zijn huis te  komen - de wegen waren door de zware regenval vele malen slechter dan normaal - dus laat staan als je been op 3 plaatsen gebroken is en je in het gips zit.

Vanaf de dorpsweg ga je een smal paadje op vol kuilen en gaten, boomwortels  troep enz. dan moet je een bruggetje (zonder leuning) over van ongeveer 90 cm breed met plankjes die vaak gebroken zijn en vooral heel erg ongelijk.

Wij vragen ons af hoe hij daar gekomen is want hij kan niet lopen, op een deur die snel uit de sponningen gehaald was en....... het was ook nog eens aarde donker!

Weten wel dat wij weinig gewend zijn maar als we er overdag over heen lopen breken we al zo wat ons nek dus laat staan in zijn geval!

We hebben een paar krukken voor hem meegenomen en met onze beperkte kennis en Gamini gaan we proberen om hem te laten staan en een klein beetje te bewegen, trombose ligt immers op de loer. 

Hij probeert zo goed mogelijk te doen wat we hebben uitgelegd  - het doet erg pijn maar hij beloofd om met zijn krukken een paar keer per dag te oefenen.

Het nare is dat er niet geopereerd is want ze willen eerst kijken of het vanzelf weer aan elkaar groeit, de enkel heeft de grootste klap gekregen en is aan beide kanten gebroken en zijn scheenbeen onder de knie. 9 maart moet hij terug komen om te kijken of het allemaal goed aan elkaar groeit en anders wordt er alsnog geopereerd. Het meest vervelende is natuurlijk dat de hele reis met alles er op en eraan weer gedaan moet worden. Gaan proberen om de 9e aanwezig te zijn zodat we misschien ergens mee kunnen helpen en in ieder geval te proberen dat als hij geopeeerd moet niet weer naar huis gestuurd wordt.

Zijn vrouwtje is er gelukkig redelijk van af gekomen maar heeft ook een fikse jaap in haar knie en mag zeker een week niet werken en daar heb je hem weer - niet werken geen inkomen. Gelukkig hebben we de gelegenheid om ze te kunnen helpen totdat zij weer kan gaan werken!

Proberen Kelly te skypen want haar "broertje" wil haar zo graag zien! Jammer dat het niet lukte, het tijdsverschil was de grote boosdoener. Misschien lukt het de 9e!

Wat zijn we blij!

Trotse ouders!

Zou haast beginnen met grote blijdschap geven wij u kennis enz.  

Zojuist kregen we een telefoontje van onze zoon Robert  dat hij zijn propedeuse gehaald heeft!

Wat zijn we blij voor hem  en wat  jammer dat we hem niet even lekker kunnen knuffelen en  vooral feliciteren - dus doen we het maar zo:

Robert Gefeliciteerd! Je bent een kanjer!

Mijn grootste angst.......

is uitgekomen - om de Pugoda weken af te ronden gaan we vandaag met Walter, Indrani en Gamini een dagje op stap naar een van de mooiste tempels - de Ridi Vihara in Ridigama vlakbij Kurunegala. We maken een koffiestop bij het meer bij velen van jullie bekend en .....mijn een voortand breekt  af, al 23 jaar denk ik alsjeblieft niet in Sri Lanka naar de tandarts. Oh wat verschrikkelijk echt ik heb het Spaans benauwd - maar na even nadenken pak ik een stukje kauwgom en plak hem weer vast - rustig blijven en genieten van de mooie dag!

Het is werkelijk een prachtige dag en we genieten van al het moois - krijgen een mooie en duidelijke uitleg en zo waar de de deuren van het heiligste gedeelte worden voor ons open gemaakt. Leuk om te horen van de gids dat wij de 1rste buitenlanders zijn die de tempel bezoeken, het is natuurlijk wel fijn dat je niet door de toeristen onderste boven geduwd wordt maar er zijn ook praktisch geen Sri Lankanen! Wat een leuke schoolreis zou je hier naar toe kunnen maken om zo iets moois te kunnen zien en het verhaal van koning Dutugemunu te leren kennen.

We genieten dus echt van de prachtige en interessante verhalen - het hele complex hebben we voor ons zelf dus is het dubbel genieten omdat je overal zo dichtbij kunt komen.

Na de rondleiding gaan we verder het complex verkennen, ondertussen hebben we veel lol en de narigheid met mijn tand is vergeten, we gaan op weg naar de grot tempel die een heel stuk hoger ligt. 

Het is een hele klim over padjes vol met stenen, wortels enz. als we op de helft zijn blijft Walter achter want het is echt te zwaar en te steil voor hem, Dick en ik zijn blij dat we eindelijk weer eens in beweging zijn en genieten dus dubbel op.

Voordat wij door klauteren maakt Gamini nog even een foto van ons op de rotsen. Op een gegeven moment is er haast niet meer op de echt steile rotsen te lopen maar met veel gelach komen we uiteindelijk bij de mooie stupa aan en kunnen we van een prachtig uitzicht genieten!

                            

Na een gebedje voor al onze zieke vrienden en kennissen gaan we weer terug - hadden wel tegen Walter gezegd "nou tot volgende week" maar dat doen we natuurlijk niet. Gamini heeft hem op gehaald en wij komen er achter dat we met een trap ook naar boven konden - nou ja Kamak nehe (maakt niet uit) we hebben met zijn allen lekker geklauterd.

We gaan terug want het is zo'n dikke 3 uur rijden en de wegen zijn door het slechte weer van de laatste tijd bar slecht dus even door karren is er niet bij.

Tot onze grote verassing heeft Indrani een overheerlijke picknick in elkaar gezet en komen er mandjes, bordjes en zelfs een paar stoeltjes uit de achterbak - echt Indrani altijd zorgen en mensen verwennen.

Na een heerlijke rice & curry gaan we verder om in Pugoda Walter en Indrani thuis te brengen, koffer inladen en na een bakje koffie gaan we door naar Mount Lavinia.

Onderweg begint het tandartsspook weer op te spelen, allemachtig wat moet ik nou - mijn vieze kliniekenfobie is groot want we hebben natuurlijk meer dan genoeg gezien en meegemaakt.

Maar dan komen Gamini en Dick met een voorstel - ik huiver en twijfel wahhhhh ik wil dit niet, maar het moet want ik kan moeilijk 5 weken met een afgebroken tand rondlopen. Ok maar als ik het niet vertrouw gaan we weg - prima zeggen ze grijnzend want samen zijn het 2 handen op 1 buik.

We komen bij een kleine brandschone dental surgery aan met verschrikkelijk aardige mensen, een jonge tandarts die duidelijk uitleg geeft, verteld exact wat er gedaan moet worden, dat alles goed gesteriliseerd wordt en hij weet mij te overtuigen!

Let wel het is zaterdagavond kwart over 7! Waar kan je in Nederland zo een praktijk binnen lopen?

Om een lang verhaal kort te maken - mijn kroon zit weer prachtig met een klein pennetje aan mijn wortel vast en het voelt prima, geen pijn en volgens de tandarts zit het zeker nog wel 25 jaar vast haha.
Nou dan kom ik zowat weer terug in mijn volgende leven.

Alle gekheid op een stokje - wat zijn we allemaal opgelucht en het is een lekker gevoel dat de tandarts fobie de kast in kan enne........ voor de komende Srilankagangers - het adres van dr. Mayura staat genoteerd - dus geen angst meer voor de tandarts in Sri Lanka - dat zit wel goed.

En wat koste die grap helemaal? Slechts 50 euro!

Ik ga stoppen het is inmiddels twaalf uur en we rollen om van de slaap - morgen pakken en lekker eten bij Gamini en zijn gezin om maandagochtend vroeg te vertrekken naar het ziekenhuis in Galle om Priyantha te bezoeken en daarna

VAKANTIE!

                                      met een heel klein beetje werken

Hartelijke groeten van Dick en Marita

ps. Sorry aan alle skypers - ik kon echt niet antwoorden anders was het misschien wel 2 uur geworden! Hoop tot morgen

Laatste rondje Pugoda

De laatste keer voor Pugoda om 6 uur uit bed. We gaan voor het melk en broodjes project op stap, vorig jaar hebben we dat niet kunnen doen maar het was dubbelop deze keer.
De schooltjes zijn erg blij met de melk en het broodje - ook de speeltuintjes die vorig jaar gemaakt zijn worden volop gebruikt en de kinderen genieten er van.

Deze keer hebben we het boekenprogramma niet in Pugoda  gedaan maar op een achteraf schooltje waar werkelijk de allerarmste kindjes komen - het wordt een beetje te zwaar voor Walter en Indrani dus hebben we voor een andere vorm gekozen. De kinderen hebben allemaal een rugtas gekregen met schriften, een tekenboek, kleurpotloden en een ballpoint en een leuk speeltje. Maar het aller mooiste vonden ze de nieuwe schoenen!

Veel kinderen komen of op blote voetjes of met slippers naar school terwijl het eigenlijk verplicht is om met schoenen naar school te komen, als school zich daar aan zou houden dan is de klas voor 3/4 leeg. Dus voor ons een mooie gelegenheid om ze eens lekker te verwennen - mensen wat een feest! Zoals ik al schreef de meeste hebben geen schoentjes of hele oude van 3 broertjes of zusjes terug, nou daar is ook niet veel heel aan. Het was een heel gezellig begin!

We gaan verder naar de andere schooltjes - echt leuk om alle kinderen en hun leraressen weer eens te zien, we delen de melk en de broodjes uit en gaan als laatste naar de Giridare school waar een heel ontvangst commité  klaar staat.
De directeur heeft hier in de laatste 4 jaar een mooie school van gemaakt - inmiddels zijn er 12 leraressen die veel interesse in hun werk hebben.

Alle kindjes van de nieuwe 1e klas hebben bloemen voor ons mee genomen en we worden daar letterlijk onder bedolven - van de grotere kinderen krijgen we een lading fruit uit de tuintjes van hun ouders. Hoe vaak we het ook zeggen hou het nou lekker zelf worden we toch weer ieder jaar verwend.

En als laatste maken we nog een foto met alle leraressen en hun directeur - waren er zo maar meer en niet alleen mensen die aan hun salaris en pensioen en vooral de vele vrije dagen denken! Een mooi team is het.

Het werk van de Colombo kant zit erop - volgende maand nog een keer naar Pugoda om de tandarts kamer die nu echt helemaal klaar is te openen - maar eerst nog een gezellig dagje met Walter en Indrani naar de Ridi Vihara in Ridigama.

                                     Ayubowan!

Motorongeluk van Priyantha het broertje van Kelly

Vanochtend was Bandu even bij ons op bezoek en natuurlijk hadden we het over de kinderen uit Tangalle en Udugama, op onze vraag hoe het met Priyantha was vertelde ze dat ze al een lange tijd niets gehoord had. Nou dat was natuurlijk snel opgelost - gelijk bellen dus en ik kreeg een zielig zachtje stemmetje aan de lijn die ozo blij was maar vertelde dat hij in het ziekenhuis lag.
Pfffft dat was schrikken! Bandu neemt het gesprek over en na veel ayooh en ach en wee verteld ze wat er gebeurd is. Hij heeft een aanrijding gehad met een bus en heeft zijn been op 3 plaatsen gebroken - met zijn vrouwtje gaat het gelukkig weer goed maar hij moet zeker nog een week in het ziekenhuis blijven. Zijn motor is aan gort en ondanks dat het niet zijn schuld was krijgt hij niets uitbetaald!

We gaan nu dus eerst naar Priyantha voordat we aan onze vakantie in Balapitija gaan beginnen.

Volgende week meer nieuws over Priyantha

Hoeveel pech kan je hebben?

Van alle sponsor gezinnen hebben we er slechts 1 met 8 kinderen - gelukkig maar zeggen we dan. We volgen dit gezin al een lange tijd en het gaat redelijk met ze maar het is er natuurlijk geen vetpot.

Werkte de oudste vorig jaar als enige nu zijn er nog een paar kinderen van school, maar wat verdienen die schapen nou helemaal, met allerlei karweitjes mogen ze blij zijn als ze 300 rps per dag verdienen. Alleen al voor eten heeft dit gezin zo'n 1500 roepies per dag nodig, tel uit je winst. De vader heeft epilepsie en kan dus niet altijd werken dus is er gewoon geen regelmatig inkomen.

En het ergste komt nu - moeder is weer zwanger, in maart wordt hun 9e kind geboren - ondanks de prikpil is ze toch weer zwanger geraakt.

Als we binnen komen voelen we onmiddellijk de onrust -  het gezin staat op zijn kop want hoe zullen uncle en aunty reageren. Nou zeker niet boos, wel zijn we ongerust over de moeder, hoe zal het deze keer gaan?

Hoe kan ze in godsnaam voor dat hele grote gezin zorgen en ook nog eens een keer een baby krijgen? Kraamzorg - wat is dat? Helemaal niets is er om haar te helpen - erg blij is ze als we vragen of er iets is waar we haar mee kunnen helpen. Een paar luiertjes en een lakentje, niets voor haar zelf. Zondag gaan we shoppen en niet alleen wat ze gevraagd heeft, maar bv ook een klein bedje met een muskieten net, baby kleertjes enz, dat kunnen we nog net doen voordat we maandag naar Balapitija gaan om een paar dagen uit te rusten.

Maar 1rst de laatste afspraken in Pugoda afwerken en dan na 4 weken  ........ even vakantie!