Help de tijd vliegt!

Doordat we in dat heerlijke huis in Balapitiya wonen moeten we ook iedere keer als we naar Pugoda gaan om half 6 ons bed uit en lekker weer of niet het blijft erg vroeg.

Maar kan ook gelijk vertellen dat we een geweldige dag achter de rug hebben ondanks het feit dat we pas om 8 uur weer thuis waren. De nieuwe highway levert heel wat voordeel op, maar liefst 3 uur minder in de auto!

Als 1rste gaan we een nieuw speeltuintje openen, dolblij zijn ze er mee, het gaat om 1 van de kleine achteraf schooltjes waar we ook melk en broodjes brengen. Het is zo oneerlijk verdeeld - er wordt alleen aandacht gegeven aan de grote scholen in de steden en verder moeten ze het maar uitzoeken.

Aunty Corrie, sponsor van het 1rste uur werd vorige maand 80 jaar en zij besloot om een cadeau aan Sri Lanka te geven, geweldig en daarom konden we het speeltuintje veel eerder maken dan we dachten.

Zo was het - 1 kapotte schommel en....

Zo is het geworden!

Wat zijn de kinderen blij, we hebben het al eens eerder geschreven, in Nederland hebben we geen flauwe notie wat zo'n speeltuintje betekend. Zelf zijn we daar ook iedere keer weer verbaasd over want het went nooit, zoveel plezier, zo blij dat ze er mee mogen spelen. Eigenlijk weten we niet eens hoe je het moet omschrijven, niet alleen de kinderen zijn blij maar vooral ook de teachers omdat ze hun kinderen nu ook eens wat anders kunnen laten doen. Bovendien is het ook nog eens goed voor de beweging, een positieve gym waar de kinderen uit zichzelf aan meedoen zeggen ze lachend!

             Het was een mooi begin van de dag!

Op naar de Ravi familie, zouden we een klein stukje aanbouwen zien we tot onze verbazing dat het nieuwe gedeelte al aan rooflevel is. Kanjer Gamini heeft dat toch maar  mooi weervoor elkaar gekregen!

Dan even snel naar Walter en Indrani, we gaan ze gedag zeggen en zoals altijd met een brok in ons keel maar met een lach en een traan spreken we af dat we elkaar volgend jaar weer zien!

We gaan weer verder want op de terugweg willen we nog een gezinnetje bezoeken waar net een babytje geboren is - ze hebben een kamer gehuurd in een groot huis waar ze maar liefst 3500 rps voor moeten betalen. Ze hebben nauwelijks iets van meubeltjes, een bed met 3 planken erin als ik erop ga zitten zak ik zowat met moeder en kind erdoor. Wat een ellendige situatie, gelukkig hebben we nog wat babykleertjes weliswaar nog aan de grote kant maar mamma is er erg blij mee.

Verder kopen we een ventilator voor ze, het is bloed en bloed heet in de kamer, niet goed voor de vader en moeder en zeker niet voor de piepkleine baby, wat een mooi kindje en wat een prachtig kopje met haar!

Waarschijnlijk hebben we een sponsor voor dit gezinnetje, gaan er samen aan werken om ze een beter leven te geven dan ze nu hebben.

Niet nodig om te vertellen dat ze meer dan blij zijn!

We gaan weer terug naar Balapitiya, weer zijn we blij met de nieuwe weg Gamini  heeft het gevoel dat hij in de hemel rijd in plaats van die heksenketel op de Galle road.

Thuis drinken we nog een bakje koffie en nemen we de dag nog even door, oa as zondag dan komen Priantha en Lalitha uit Udugama we zijn dan met zijn achten - we kijken er naar uit want het beloofd een gezellig dagje te worden.

Dat was het weer - hartelijke groet uit Sri Lanka van Dick en Marita

Boekenprogramma in Kahaduwa,

10-02-2012 Vandaag hebben we het boekenprogramma in Kahaduwa.  05.30 uit bed want we willen graag zo vroeg mogelijk beginnen, is het koud bij jullie - hier is het af en toe heel erg warm, we hebben nu en dan storm en daarna pittige buien. Gelukkig meestal in de nacht maar het betekend wel dat het soms erg vochtig is, vandaag gaan we de bergen in naar een theeplantage waar een school voor de kinderen van de theepluksters en de andere werknemers is.

Vergeleken bij onze ervaringen van zo'n 20 jaar geleden zijn we verbaasd hoe goed er voor de kinderen en de werknemers gezorgd wordt, er is iedere dag een arts aanwezig, de medicijnen die evt nodig zijn worden voor ze betaald en als het nodig is worden ze naar het ziekenhuis gebracht.

Blij om dit alles te zien en en te weten dat de eigenaren (de meesten) eindelijk beter voor hun personeel zorgen.

De kinderen staan ons op  te wachten en heel vreemd, de meesten hebben nog nooit Sudu's gezien, vooral onze kleur haar en ogen vinden ze geweldig om te zien. Ze kijken je ook recht in je ogen of het nou wel echt waar is dat wij een andere kleur hebben, dit is iets wat maar weinig in Azië weinig voor komt meestal kijken de mensen je niet aan.

We gaan beginnen met een gebed van de monnik, daarna krijgen wij het witte polsbandje iets waar Dick en ik altijd erg blij meer zijn.

De kinderen zitten vol spanning te wachten want ze weten al wel dat er een cadeautje voor ieder kind is maar nog niet wat, maar eerst wordt er gedanst en gezongen en om de allerkleinste niet te lang te laten wachten gaan we tussendoor uitdelen. Het is zo schattig al die kleine humpies met die verwachtingsvolle snuitjes, vergeet niet dat de kinderen hier zelden of nooit iets krijgen, de ouders werken zich 3 slagen in de rondte om een maaltijd op tafel te krijgen laat staan schoolspulletjes of een cadeautje te kunnen kopen. Zelfs niet op hun verjaardag!

Voor de allerkleinsten hebben we een mooi kleurboek en kleurpotloden, voor de daarop volgende klassen, 6 dikke school schriften en een ballpoint, voor de hoogste klassen - jongens een mooie passerdoos en voor de meisjes een paraplu. 

Ja wat moeten die meiden daar nou mee! Vergeet niet dat de meesten kinderen een paar kilometer moeten lopen - zowel in de zon als in de regen, natte haren is hier een drama het duurt uren voordat ze weer droog zijn, vaak zijn ze dan ook verkouden  - dus ..... alleen maar stralende gezichtjes! Ja nog iets over een paraplu - zoals onze kinderen met een telefoon rond lopen is een paraplu voor de meisjes hier een ding om er bij te horen.

Ze zijn er meer dan blij mee enne.....hier en daar een jaloerse blik van de teachers haha!

Het zit er weer op, we gaan nog even door met foto's maken en daarna op naar de heerlijke banaantjes, mango en andere lekkernijen.

We gaan weer terug uitgezwaaid door al die leuke tevreden kinderen die hopen dat we volgend jaar weer terug komen om weer zo'n leuk feestje met elkaar te vieren!

Ayobowan - hartelijke groet van Dick en Marita

Als 3 kleine kinderen op schoolreis........

... rijden we voor de eerste keer op de nieuwe snelweg van Sri Lanka! Geweldig wat heerlijk om in die heksenketel van verkeer volkomen relaxed te kunnen rijden en let wel maar liefst 120 km per uur!  Gamini is helemaal door het dolle! Nou en horen we jullie denken - dat is toch niet zo bijzonder, voor Sri Lanka wel het geeft het gevoel van vrijheid en opbouw na die lange oorlog. Van emotie rollen er zelfs een paar tranen - wat zijn we blij voor ze dat er eindelijk een ommekeer is.

Vanuit Balapitiya naar Pugoda scheelt het maar liefst 1 1/2 uur hectiek en vooral stress, wij hopen dan ook dat de andere highway snel klaar is.

We zijn onderweg naar een bruiloft in Pugoda - het is een moslim bruiloft en eerlijk gezegd zijn we een beetje nieuwsgierig want dit hebben we nog niet meegemaakt. En ja natuurlijk is het heel anders, de bruid zit alleen op een mooi versierde bank en wordt door alle dames bekeken, ze heeft een prachtige jurk aan met veel glitters en is helemaal blij als we zeggen dat we haar erg mooi vinden! Nadat we het cadeau hebben gegeven worden we aan tafel gevraagd, nou kan vertellen dat we ons behoorlijk opgelaten voelden. Werkelijk iedereen maar dan ook iedereen staat om ons heen en kijken wat we eten en vooral of het wel genoeg is. Dick en ik zijn heel kleine eters en dat vinden ze maar niets, gelukkig staat er genoeg fruit op de tafel, het is een lastige hoor. Er wordt aardig met de hygiëne gesjoemeld en daar zijn wij ondanks ons jarenlange verblijf nog steeds niet op ingesteld. Gelukkig zijn we steeds slimmer in het omzeilen van dit probleem en wordt er goedkeurend naar ons gekeken. Bovendien doen Gamini, Walter en Indrani meer dan hun best, allemachtig wat kunnen die mensen eten, dat eten wij  nog niet in een week  haha!

De bruidegom en de schoonfamilie komen, jonge meisjes voorop met handenvol cadeaus en de hele familie er achter aan, de bruidegom staat te wachten en verdwijnt in een aparte kamer bij de mannen. Tot onze verbazing worden Indrani en ik binnen gevraagd, het tekenen voor het huwelijk gebeurd alleen door de bruidegom en is een heren aangelegenheid

Na het tekenen gaan we nog even met de bruid op de foto en wij verlaten het feest zodat ze ongestoord verder kunnen gaan met het feest op hun eigen manier te vieren!

Nog even voor een lekker bakje koffie bij Indrani en Walter langs daarna gaan we weer terug naar onze vakantieplek om daar alle berichten over de heftig vorst in Nederland te lezen.

Leuk om te lezen dat er misschien toch een Elfstedentocht komt - misschien dat we dan wel een heel klein beetje jaloers zijn dat we niet net zoals jullie aan de buis kunnen zitten! We hopen van harte dat dit geweldige feest dit jaar door kan gaan.

Lieve mensen, dat was het weer-  misschien as zaterdag een nieuwe blog over het boeken programma

Ayubowan - hartelijke groet uit Sri Lanka van Dick en Marita

Korosduwa en Munhene

29-01-2012 We gaan  vandaag  ons  1e grote project (1990) in Korosduwa bezoeken  wat waren we allemaal  blij om elkaar weer eens te zien en daarbij wat zijn Dick en ik trots - geweldig! Alle vaders en haast alle  kinderen hebben werk, de meisjes zijn vaak al getrouwd en hebben een kindje, de huisjes zien er goed en schoon uit, overal fruitbomen en bloemen er is nauwelijks onenigheid dus mijn liefje wat wil je nog meer! Vergeet niet dat het hier om sloppenwijk kinderen gaat die toen in verschrikkelijke omstandigheden leefden in een wijk die bestond uit alcoholisten, drugsgebruikers en hoeren! Hier wat foto's van de Korosduwa kinderen dan snappen jullie vast waarom we zo gelukkig en trots zijn.

 Johan en zijn mooie familie

 Chathurika met haar moeder en schoonzusje

Sriakanthie met haar man en kindjes

           Dilshan en zijn moeder                 Moeder Kamala, Manisha en Nimesha

We mogen er met zijn allen heel erg blij om zijn en niet te vergeten dankzij jullie fantastische jarenlange support en natuurlijk ook de inzet van onze jongste zoon Dave en zijn school. Zij hebben dankzij een nachtmarathon die ze voor dit project hebben gehouden het geld bij elkaar gesport om het land te kunnen kopen en de 2e marathon om met de bouw te beginnen. Toppie - allemaal heel erg bedankt!

We nemen afscheid van ze en hopen allemaal dat we elkaar weerzien.

Op naar Munhene oa om een koelkast en een eethoekje te brengen, de koelkast is voor de vader van Ashen, ernstig diabetisch patiënt waarvan voor de tweede keer een stuk van zijn voet is afgezet. Een van de grootste redenen is dat hij zijn insuline niet koel kan bewaren waardoor het niet goed werkt. Hij is helemaal sprakeloos, wie geeft er nou  zomaar een koelkast. We spreken wel met hem af dat als het nodig is ook andere mensen hun insuline daar mogen bewaren en dat is geen probleem.

Van uncle Cees kregen Sachini en haar familie een mooi eethoekje, de koning te rijk maar tegelijkertijd ook erg verdrietig omdat Cees ziek is - hij heeft encefalitis en is ernstig ziek - van hieruit krijgt hij de allerliefste groeten en wordt er bij de tempel gebeden voor spoedig herstel!

We gaan verder naar de andere huisjes, ook hier gaat het goed met de voormalige Tsunami slachtoffers, er is weer een babytje opkomst en de groep groeit gestaag.

We gaan terug naar de bungalow want morgen gaan we naar Balapitiya om lekker vakantie te houden dus...... inpakken en wegwezen, Gamini maakt nog een leuke groepsfoto en we gaan er vandoor, het liefste zouden we blijven maar we moeten af en toe ook aan ons zelf denken.

Lieve mensen dit is het voorlopig even, zoals ik al schreef gaan we naar ons vakantie plekje om bij te komen van de toch best drukke 4 weken.

Maar....... zijn er belangrijke of leuke berichten dan horen jullie uiteraard van ons - bedankt voor alle lieve, leuke mails, telefoontjes en helaas toch ook verdrietige mails en telefoontjes!

Lieve groeten van Dick en Marita       Ayubowan en veel Santosy (geluk)

Naaimachines voor 5 meisjes van Pugoda!

28-01-2012 Vandaag gaan we de laatste keer naar Pugoda, afscheid nemen van 5 meisjes die examen hebben gedaan en nu gaan werken.

We zijn er inmiddels wel aan gewend maar het is toch altijd weer een beetje emotioneel vooral als we zien dat 1 van de meidjes inmiddels getrouwd is en zwanger. We maken natuurlijk best wel eens het grapje van jemig wat worden we oud als je zo naar de kinderen kijkt maar het is gewoon zo, zij zijn groot en wij gaan de laatste fase van ons leven in. Nou als het zo blijft tekenen we er voor!

Het is een gezellige bijeenkomst jammer dat de boodschap bij Kosala niet is aangekomen en zij is dus naar bijles in Kirindiwella  het is 1 uur rijden met de bus en jammer maar we kunnen niet op haar wachten.

We gaan beginnen met de foto's maken en een 3wieler te charteren om iedereen naar huis te brengen, het is altijd een heel gedoe om de machine in de 3wieler te krijgen en dan gaan er vaak ook nog eens 3 mensen 

bij. Het is echt lachen altijd en daar komt nog eens bij  dat ze heel erg blij met de machine zijn, voor de meisjes is het hun toekomst, later kunnen ze zelfs ook thuis  hun boterham verdienen.

We nemen afscheid en gaan terug naar Mount Lavinia waar ons morgen weer een drukke dag wacht, de kinderen van Munhene en Korosduwa wachten op ons en wij kijken daar erg naar uit.

Sandamali, Sakila en Isurika blij met hun nieuwe machine!

Het was me het dagje wel!

25-01-2012 Druk druk druk - we hadden ons voorgenomen om het werk een beetje te verdelen en dat is tot vandaag aardig gelukt! Alleen drong het ineens tot ons door dat we as maandag al naar ons vakantiehuis vertrekken en dat er nog heel wat gedaan moet worden. Dus trekken we snel een plan en dat houd in "racen" vandaag. Gamini heeft gisteren al een mooie kast voor de Ravi familie gekocht dus eerst maar daar naar toe, moeder was totaal van de kaart, ze had er niet op gerekend dat ze buiten hun huisje ook nog eens een echte kast met zelfs een kluisje erin zou krijgen. Bovendien was het jongste meisje Jayani jarig dus het was dubbel feest, ze snappen niets van deze verwennerij!

                                                                 Als we door het huisje lopen om afspraken te maken voor het nieuwe stuk dat we aan gaan bouwen schrikken we ons werkelijk kapot. In het keukentje zit een oude vrouw op een bed, helemaal uitgedroogd, blind aan een oog en in een totaal verwarde toestand. Het blijkt de 85 jarige moeder van Ravi te zijn, ze is heel erg in de war en op een gegeven moment trekt ze haar ponnetje uit en de familie is totaal in paniek - het is natuurlijk ook niet leuk als je moeder in  eens in haar blootje zit. Dit zijn de normale omstandigheden voor ouderen van arme families, mensonterend en hard voor de familie want als moeder bv een boodschap moet gaan doen dan wordt oma vastgebonden want anders loopt ze weg. Je hart breekt als je dit soort situaties tegenkomt en het ergste is dat wij er niets aan kunnen veranderen!

Hierna gaan we naar de Guruwela school om te kijken waar we het speeltuintje van Aunty Corrie gaan plaatsen, ja en dan kom je aan en dan staat er toch weer een groepje kinderen met prachtige bloemen, stralende glimlach want oh ze zijn zo blij om ons weer te zien. En deze keer ook nog eens zo'n prachtig cadeau, ze staan te dansen van plezier, er staat 1 oude schommel die we eigenlijk af zouden breken. De constructie is echter zo sterk en solide dat we besluiten om de schommels te vernieuwen en de rest in dezelfde kleuren te verven. Komt mooi uit want de prijzen zijn met vorig jaar vergeleken verdubbeld en we hadden al een speeltoestel van de lijst gehaald om een beetje rond te komen. Als het goed is kunnen we nog net voordat we weer naar huis gaan de nieuwe speeltuin zien!

Hier gaan we een mooie schommel van maken!

Even snel naar Walter en Indrani alleen om even een bakje koffie te drinken en daar snappen ze echt niets van want...... er staat een lunch klaar. Het leven draait hier echt alleen maar om eten en als we vertellen dat we geen honger hebben zijn ze zwaar teleurgesteld, nou ja we offeren ons maar weer op en eten toch wat. En zoals altijd is het allemaal heerlijk eten, maar toch wij eten nou eenmaal niet zoveel!

Op een holletje terug naar Colombo want we moeten de naaimachines kopen voor de meisjes die dit jaar afscheid nemen, het is altijd lachen hoor, dat gesjacher om er een paar centen af te krijgen geeft altijd veel lol en Dick is er goed in.We kopen ook nog een kleine koelkast voor een vader in Munhene, hij is een ernstige diabetisch patiënt, iedere keer als we hem zien is er weer een stuk van zijn voet af. De insuline kan nergens gekoeld worden dus werkt niet echt goed en we spreken af dat daar een eind aan moet komen vandaar de koelkast.

W gaan terug naar de hut het is wel weer welletjes voor vandaag, lekker douchen, bakje koffie en aan de blog werken.

Dat was het weer, misschien tot morgen en anders tot maandag, we gaan zaterdag naar Pugoda en zondag Korosduwa en Munhene dus weer genoeg te doen. Zondagavond pakken want maandag gaan we naar ons vakantiehuis!

Ayubowan - Groetjes allemaal van Dick en Marita

 

                                                                                

Beruwela en Munhene kinderen

21-01-2012 - Vandaag gaan we naar Monika in Beruwela om de kinderen daar te bezoeken, vol verwachting staan ze op ons te wachten en wat is het leuk om ze allemaal weer te zien.

Natuurlijk ook erg fijn om Monika en haar familie weer te zien, we zijn erg blij met de manier waarop zij haar werk doet en het dringt weer eens tot ons door wat een mazzel we toch met onze  coördinatoren hebben. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt en geregeld en daarbij wordt er ook nog eens heel goed voor de kinderen en hun familie gezorgd.

Er zitten een paar super goede leerlingen in deze groep en ze hoopt dat zij over een paar jaar naar de universiteit kunnen zegt ze stralend  - nou daar gaan we hard aan werken!

Tegelijkertijd realiseren we ons dat er al wat kinderen eind december hun O-level examen gaan doen en dat   de Tsunami alweer 6 jaar geleden is - tijd wat ga je hard!

We gaan beginnen en door ieder kind worden we onder de bloemen bedolven!

Er zijn een paar uitschieters, de Malika kinderen die beiden een zeer ernstige afwijking aan hun oogjes hebben zien er door de extra hulp prima uit. Doordat ze een bril hebben is vooral bij de jongen de correctie geweldig.We weten niet wat we zien, de oogjes zien er gezond uit en wat jammer dat we er niet eerder mee konden beginnen - het is in ieder geval fijn dat het zo goed met ze gaat.

Piumi heeft een prachtig wandkleed gemaakt - we wisten al dat ze erg artistiek was maar het komt steeds meer naar voren hoe goed ze is. Bovendien is ze ook met de andere vakken erg goed dus zij is waarschijnlijk 1 van onze universiteit kandidaatjes! Ze straalt ervan als we haar dit vertellen.

Hiruni onze 1e Big girl uit deze groep - de traditie die we zijn begonnen in Pugoda om een paar oorbelletjes te geven als 1e aanzet voor de bruidsschat voeren we hier ook door.

Zijn we daar begonnen met een bedrag van 650 rps 20 jaar later mogen we er maar liefst 6.450 rps voor betalen (en dan hebben we nog korting gekregen ook) en dan te bedenken dat het in deze groep merendeel meisjes zijn haha! Nou we gaan maar vast sparen want we willen dit cadeau er graag inhouden!

Al met al mogen we heel tevreden zijn! Voor de moeders hebben we een Nieuwjaar envelopje en daar zijn ze erg blij mee, de prijzen stijgen dramatisch en het is vaak moeilijk om alles rond te krijgen. 

Lieve mensen dit was het weer - we nemen even een paar dagen pauze om volgende week weer fris door te gaan, we gaan shoppen in Colombo en kan jullie vertellen dat dit alles behalve een pretje is maar het is niet anders. Gelukkig is het weer prima, niet zo onwijs heet als anders - het is zo rond de 28* en in de nacht rond de 18* dus lekker slapen. En ja als we vroeg op staan hebben we het soms behoorlijk koud haha - waar hebben we het over!

Ayubowan en tot de volgende keer - groetjes van Dick en Marita