De laatste zondag in Sri Lanka!

Vandaag 26 februari is de laatste zondag dat we in Balapitiya zijn, het beloofd een gezellige dag te worden want Lalitha, haar zoontje Prasad en Priyantha met zijn vrouwtje komen vandaag.


Ze komen met zijn 4tjes naar Galle waar Gamini ze ophaalt,  over de highway komen ze terug en zijn net als wij de 1rste keer helemaal onderste boven zo leuk en zo mooi als het was!


Wat is het fijn om elkaar weer te zien en er worden zoveel nieuwtjes verteld maar ook veel dingen van vroeger opgehaald, we kennen elkaar immers al meer dan 20 jaar. Daarbij hebben we niet alleen maar leuke dingen met elkaar meegemaakt en dat brengt je ook weer bij het feit dat we volgend jaar 25 jaar connectie met Sri Lanka hebben.


Lalitha hebben we een tijdje niet gezien omdat zij besloten heeft niet langer bij Bandu in Kandy te blijven maar samen met haar zoontje een eigen leven in Udugama op te bouwen. En dat doet ze geweldig goed zeker zoals ze voor de kleine jongen zorgt, hij zit op een zeer goede school en bovendien is hij gewoon een slim jongetje. We zijn heel erg blij om dat te zien vooral als je bedenkt dat Lalitha niet kan lezen en schrijven, ze heeft dat altijd goed voor ons verborgen kunnen houden. Ze is erg blij als we haar vertellen dat er alsnog gelegenheid is om het te leren en dat we haar daarbij gaan helpen.


Priyanthe heeft zich na het motor ongeluk van vorig jaar goed hersteld, heeft zijn motor verkocht en is inmiddels weer aan het werk. Trots verteld hij dat ze een baby krijgen ook voor hen zijn we blij dat alles weer in orde is gekomen.


Kortom het is een heerlijke dag - zo vertrouwd, lekker kletsen, met elkaar knuffelen en natuurlijk op zijn Srilankaans een tafel vol met eten en smikkelen maar. We hebben allerlei lekkere dingen op tafel staan die door kok Gayan op een verrukkelijke manier klaar gemaakt zijn.


Maar...... eerst even lekker met uncle Dick in het zwembad, Prasad vond het 1rst een beetje lastig om het water in te gaan omdat Priyanthe hem aan het plagen was maar samen met uncle Dick durft hij het wel.

En dan lekker eten, dat is toch zo iets belangrijks in Sri, we blijven ons er over verbazen! Het is lekker gezellig aan tafel en niet alleen dat - het eten is heerlijk, voor ons is het 't leukste van de dag om te zien hoe ze zitten te genieten, maar ook dat ze allemaal zo goed terecht gekomen zijn.

Wat een goed gevoel geeft dat, ook Gamini geniet volop ondanks dat hij aardig moe is en dat kunnen we zien doordat hij even een uiltje knapt! Nog nooit mee gemaakt in al die jaren en dan moet hij nog een aardig stuk rijden om de kinderen naar Galle te brengen en ook weer terug naar Colombo pfffft wat een rit.

Als we er zo over praten komen we er achter dat er al haast 4000 km gereden is en dat is een aardig eind, nog 2 dagen dan gaan we alweer terug naar Nederland, kunnen het ons haast niet voorstellen.

Waar zijn die 2 maanden gebleven en wat hebben we een geweldige tijd achter de rug zeker nu we ook deze kinderen vandaag hebben kunnen verwennen en vooral weer hebben gezien.

Het wordt tijd om ze weg te brengen want ze hebben nog een lange reis voor de boeg, wat is dat toch altijd een rot moment, we doen deze dagen niet anders dan afscheid nemen - de tranen hangen aan je wimpers - hoe vaak we het ook doen het blijft emotioneel.

Dag lieve kinderen we hopen jullie volgend jaar weer te zien - Buddhu Saronay - dat jullie altijd zonder tranen zullen zijn! 

Groeten van Dick en Marita

Help de tijd vliegt!

Doordat we in dat heerlijke huis in Balapitiya wonen moeten we ook iedere keer als we naar Pugoda gaan om half 6 ons bed uit en lekker weer of niet het blijft erg vroeg.

Maar kan ook gelijk vertellen dat we een geweldige dag achter de rug hebben ondanks het feit dat we pas om 8 uur weer thuis waren. De nieuwe highway levert heel wat voordeel op, maar liefst 3 uur minder in de auto!

Als 1rste gaan we een nieuw speeltuintje openen, dolblij zijn ze er mee, het gaat om 1 van de kleine achteraf schooltjes waar we ook melk en broodjes brengen. Het is zo oneerlijk verdeeld - er wordt alleen aandacht gegeven aan de grote scholen in de steden en verder moeten ze het maar uitzoeken.

Aunty Corrie, sponsor van het 1rste uur werd vorige maand 80 jaar en zij besloot om een cadeau aan Sri Lanka te geven, geweldig en daarom konden we het speeltuintje veel eerder maken dan we dachten.

Zo was het - 1 kapotte schommel en....

Zo is het geworden!

Wat zijn de kinderen blij, we hebben het al eens eerder geschreven, in Nederland hebben we geen flauwe notie wat zo'n speeltuintje betekend. Zelf zijn we daar ook iedere keer weer verbaasd over want het went nooit, zoveel plezier, zo blij dat ze er mee mogen spelen. Eigenlijk weten we niet eens hoe je het moet omschrijven, niet alleen de kinderen zijn blij maar vooral ook de teachers omdat ze hun kinderen nu ook eens wat anders kunnen laten doen. Bovendien is het ook nog eens goed voor de beweging, een positieve gym waar de kinderen uit zichzelf aan meedoen zeggen ze lachend!

             Het was een mooi begin van de dag!

Op naar de Ravi familie, zouden we een klein stukje aanbouwen zien we tot onze verbazing dat het nieuwe gedeelte al aan rooflevel is. Kanjer Gamini heeft dat toch maar  mooi weervoor elkaar gekregen!

Dan even snel naar Walter en Indrani, we gaan ze gedag zeggen en zoals altijd met een brok in ons keel maar met een lach en een traan spreken we af dat we elkaar volgend jaar weer zien!

We gaan weer verder want op de terugweg willen we nog een gezinnetje bezoeken waar net een babytje geboren is - ze hebben een kamer gehuurd in een groot huis waar ze maar liefst 3500 rps voor moeten betalen. Ze hebben nauwelijks iets van meubeltjes, een bed met 3 planken erin als ik erop ga zitten zak ik zowat met moeder en kind erdoor. Wat een ellendige situatie, gelukkig hebben we nog wat babykleertjes weliswaar nog aan de grote kant maar mamma is er erg blij mee.

Verder kopen we een ventilator voor ze, het is bloed en bloed heet in de kamer, niet goed voor de vader en moeder en zeker niet voor de piepkleine baby, wat een mooi kindje en wat een prachtig kopje met haar!

Waarschijnlijk hebben we een sponsor voor dit gezinnetje, gaan er samen aan werken om ze een beter leven te geven dan ze nu hebben.

Niet nodig om te vertellen dat ze meer dan blij zijn!

We gaan weer terug naar Balapitiya, weer zijn we blij met de nieuwe weg Gamini  heeft het gevoel dat hij in de hemel rijd in plaats van die heksenketel op de Galle road.

Thuis drinken we nog een bakje koffie en nemen we de dag nog even door, oa as zondag dan komen Priantha en Lalitha uit Udugama we zijn dan met zijn achten - we kijken er naar uit want het beloofd een gezellig dagje te worden.

Dat was het weer - hartelijke groet uit Sri Lanka van Dick en Marita

Boekenprogramma in Kahaduwa,

10-02-2012 Vandaag hebben we het boekenprogramma in Kahaduwa.  05.30 uit bed want we willen graag zo vroeg mogelijk beginnen, is het koud bij jullie - hier is het af en toe heel erg warm, we hebben nu en dan storm en daarna pittige buien. Gelukkig meestal in de nacht maar het betekend wel dat het soms erg vochtig is, vandaag gaan we de bergen in naar een theeplantage waar een school voor de kinderen van de theepluksters en de andere werknemers is.

Vergeleken bij onze ervaringen van zo'n 20 jaar geleden zijn we verbaasd hoe goed er voor de kinderen en de werknemers gezorgd wordt, er is iedere dag een arts aanwezig, de medicijnen die evt nodig zijn worden voor ze betaald en als het nodig is worden ze naar het ziekenhuis gebracht.

Blij om dit alles te zien en en te weten dat de eigenaren (de meesten) eindelijk beter voor hun personeel zorgen.

De kinderen staan ons op  te wachten en heel vreemd, de meesten hebben nog nooit Sudu's gezien, vooral onze kleur haar en ogen vinden ze geweldig om te zien. Ze kijken je ook recht in je ogen of het nou wel echt waar is dat wij een andere kleur hebben, dit is iets wat maar weinig in Azië weinig voor komt meestal kijken de mensen je niet aan.

We gaan beginnen met een gebed van de monnik, daarna krijgen wij het witte polsbandje iets waar Dick en ik altijd erg blij meer zijn.

De kinderen zitten vol spanning te wachten want ze weten al wel dat er een cadeautje voor ieder kind is maar nog niet wat, maar eerst wordt er gedanst en gezongen en om de allerkleinste niet te lang te laten wachten gaan we tussendoor uitdelen. Het is zo schattig al die kleine humpies met die verwachtingsvolle snuitjes, vergeet niet dat de kinderen hier zelden of nooit iets krijgen, de ouders werken zich 3 slagen in de rondte om een maaltijd op tafel te krijgen laat staan schoolspulletjes of een cadeautje te kunnen kopen. Zelfs niet op hun verjaardag!

Voor de allerkleinsten hebben we een mooi kleurboek en kleurpotloden, voor de daarop volgende klassen, 6 dikke school schriften en een ballpoint, voor de hoogste klassen - jongens een mooie passerdoos en voor de meisjes een paraplu. 

Ja wat moeten die meiden daar nou mee! Vergeet niet dat de meesten kinderen een paar kilometer moeten lopen - zowel in de zon als in de regen, natte haren is hier een drama het duurt uren voordat ze weer droog zijn, vaak zijn ze dan ook verkouden  - dus ..... alleen maar stralende gezichtjes! Ja nog iets over een paraplu - zoals onze kinderen met een telefoon rond lopen is een paraplu voor de meisjes hier een ding om er bij te horen.

Ze zijn er meer dan blij mee enne.....hier en daar een jaloerse blik van de teachers haha!

Het zit er weer op, we gaan nog even door met foto's maken en daarna op naar de heerlijke banaantjes, mango en andere lekkernijen.

We gaan weer terug uitgezwaaid door al die leuke tevreden kinderen die hopen dat we volgend jaar weer terug komen om weer zo'n leuk feestje met elkaar te vieren!

Ayobowan - hartelijke groet van Dick en Marita

Als 3 kleine kinderen op schoolreis........

... rijden we voor de eerste keer op de nieuwe snelweg van Sri Lanka! Geweldig wat heerlijk om in die heksenketel van verkeer volkomen relaxed te kunnen rijden en let wel maar liefst 120 km per uur!  Gamini is helemaal door het dolle! Nou en horen we jullie denken - dat is toch niet zo bijzonder, voor Sri Lanka wel het geeft het gevoel van vrijheid en opbouw na die lange oorlog. Van emotie rollen er zelfs een paar tranen - wat zijn we blij voor ze dat er eindelijk een ommekeer is.

Vanuit Balapitiya naar Pugoda scheelt het maar liefst 1 1/2 uur hectiek en vooral stress, wij hopen dan ook dat de andere highway snel klaar is.

We zijn onderweg naar een bruiloft in Pugoda - het is een moslim bruiloft en eerlijk gezegd zijn we een beetje nieuwsgierig want dit hebben we nog niet meegemaakt. En ja natuurlijk is het heel anders, de bruid zit alleen op een mooi versierde bank en wordt door alle dames bekeken, ze heeft een prachtige jurk aan met veel glitters en is helemaal blij als we zeggen dat we haar erg mooi vinden! Nadat we het cadeau hebben gegeven worden we aan tafel gevraagd, nou kan vertellen dat we ons behoorlijk opgelaten voelden. Werkelijk iedereen maar dan ook iedereen staat om ons heen en kijken wat we eten en vooral of het wel genoeg is. Dick en ik zijn heel kleine eters en dat vinden ze maar niets, gelukkig staat er genoeg fruit op de tafel, het is een lastige hoor. Er wordt aardig met de hygiëne gesjoemeld en daar zijn wij ondanks ons jarenlange verblijf nog steeds niet op ingesteld. Gelukkig zijn we steeds slimmer in het omzeilen van dit probleem en wordt er goedkeurend naar ons gekeken. Bovendien doen Gamini, Walter en Indrani meer dan hun best, allemachtig wat kunnen die mensen eten, dat eten wij  nog niet in een week  haha!

De bruidegom en de schoonfamilie komen, jonge meisjes voorop met handenvol cadeaus en de hele familie er achter aan, de bruidegom staat te wachten en verdwijnt in een aparte kamer bij de mannen. Tot onze verbazing worden Indrani en ik binnen gevraagd, het tekenen voor het huwelijk gebeurd alleen door de bruidegom en is een heren aangelegenheid

Na het tekenen gaan we nog even met de bruid op de foto en wij verlaten het feest zodat ze ongestoord verder kunnen gaan met het feest op hun eigen manier te vieren!

Nog even voor een lekker bakje koffie bij Indrani en Walter langs daarna gaan we weer terug naar onze vakantieplek om daar alle berichten over de heftig vorst in Nederland te lezen.

Leuk om te lezen dat er misschien toch een Elfstedentocht komt - misschien dat we dan wel een heel klein beetje jaloers zijn dat we niet net zoals jullie aan de buis kunnen zitten! We hopen van harte dat dit geweldige feest dit jaar door kan gaan.

Lieve mensen, dat was het weer-  misschien as zaterdag een nieuwe blog over het boeken programma

Ayubowan - hartelijke groet uit Sri Lanka van Dick en Marita

Korosduwa en Munhene

29-01-2012 We gaan  vandaag  ons  1e grote project (1990) in Korosduwa bezoeken  wat waren we allemaal  blij om elkaar weer eens te zien en daarbij wat zijn Dick en ik trots - geweldig! Alle vaders en haast alle  kinderen hebben werk, de meisjes zijn vaak al getrouwd en hebben een kindje, de huisjes zien er goed en schoon uit, overal fruitbomen en bloemen er is nauwelijks onenigheid dus mijn liefje wat wil je nog meer! Vergeet niet dat het hier om sloppenwijk kinderen gaat die toen in verschrikkelijke omstandigheden leefden in een wijk die bestond uit alcoholisten, drugsgebruikers en hoeren! Hier wat foto's van de Korosduwa kinderen dan snappen jullie vast waarom we zo gelukkig en trots zijn.

 Johan en zijn mooie familie

 Chathurika met haar moeder en schoonzusje

Sriakanthie met haar man en kindjes

           Dilshan en zijn moeder                 Moeder Kamala, Manisha en Nimesha

We mogen er met zijn allen heel erg blij om zijn en niet te vergeten dankzij jullie fantastische jarenlange support en natuurlijk ook de inzet van onze jongste zoon Dave en zijn school. Zij hebben dankzij een nachtmarathon die ze voor dit project hebben gehouden het geld bij elkaar gesport om het land te kunnen kopen en de 2e marathon om met de bouw te beginnen. Toppie - allemaal heel erg bedankt!

We nemen afscheid van ze en hopen allemaal dat we elkaar weerzien.

Op naar Munhene oa om een koelkast en een eethoekje te brengen, de koelkast is voor de vader van Ashen, ernstig diabetisch patiënt waarvan voor de tweede keer een stuk van zijn voet is afgezet. Een van de grootste redenen is dat hij zijn insuline niet koel kan bewaren waardoor het niet goed werkt. Hij is helemaal sprakeloos, wie geeft er nou  zomaar een koelkast. We spreken wel met hem af dat als het nodig is ook andere mensen hun insuline daar mogen bewaren en dat is geen probleem.

Van uncle Cees kregen Sachini en haar familie een mooi eethoekje, de koning te rijk maar tegelijkertijd ook erg verdrietig omdat Cees ziek is - hij heeft encefalitis en is ernstig ziek - van hieruit krijgt hij de allerliefste groeten en wordt er bij de tempel gebeden voor spoedig herstel!

We gaan verder naar de andere huisjes, ook hier gaat het goed met de voormalige Tsunami slachtoffers, er is weer een babytje opkomst en de groep groeit gestaag.

We gaan terug naar de bungalow want morgen gaan we naar Balapitiya om lekker vakantie te houden dus...... inpakken en wegwezen, Gamini maakt nog een leuke groepsfoto en we gaan er vandoor, het liefste zouden we blijven maar we moeten af en toe ook aan ons zelf denken.

Lieve mensen dit is het voorlopig even, zoals ik al schreef gaan we naar ons vakantie plekje om bij te komen van de toch best drukke 4 weken.

Maar....... zijn er belangrijke of leuke berichten dan horen jullie uiteraard van ons - bedankt voor alle lieve, leuke mails, telefoontjes en helaas toch ook verdrietige mails en telefoontjes!

Lieve groeten van Dick en Marita       Ayubowan en veel Santosy (geluk)

Naaimachines voor 5 meisjes van Pugoda!

28-01-2012 Vandaag gaan we de laatste keer naar Pugoda, afscheid nemen van 5 meisjes die examen hebben gedaan en nu gaan werken.

We zijn er inmiddels wel aan gewend maar het is toch altijd weer een beetje emotioneel vooral als we zien dat 1 van de meidjes inmiddels getrouwd is en zwanger. We maken natuurlijk best wel eens het grapje van jemig wat worden we oud als je zo naar de kinderen kijkt maar het is gewoon zo, zij zijn groot en wij gaan de laatste fase van ons leven in. Nou als het zo blijft tekenen we er voor!

Het is een gezellige bijeenkomst jammer dat de boodschap bij Kosala niet is aangekomen en zij is dus naar bijles in Kirindiwella  het is 1 uur rijden met de bus en jammer maar we kunnen niet op haar wachten.

We gaan beginnen met de foto's maken en een 3wieler te charteren om iedereen naar huis te brengen, het is altijd een heel gedoe om de machine in de 3wieler te krijgen en dan gaan er vaak ook nog eens 3 mensen 

bij. Het is echt lachen altijd en daar komt nog eens bij  dat ze heel erg blij met de machine zijn, voor de meisjes is het hun toekomst, later kunnen ze zelfs ook thuis  hun boterham verdienen.

We nemen afscheid en gaan terug naar Mount Lavinia waar ons morgen weer een drukke dag wacht, de kinderen van Munhene en Korosduwa wachten op ons en wij kijken daar erg naar uit.

Sandamali, Sakila en Isurika blij met hun nieuwe machine!

Het was me het dagje wel!

25-01-2012 Druk druk druk - we hadden ons voorgenomen om het werk een beetje te verdelen en dat is tot vandaag aardig gelukt! Alleen drong het ineens tot ons door dat we as maandag al naar ons vakantiehuis vertrekken en dat er nog heel wat gedaan moet worden. Dus trekken we snel een plan en dat houd in "racen" vandaag. Gamini heeft gisteren al een mooie kast voor de Ravi familie gekocht dus eerst maar daar naar toe, moeder was totaal van de kaart, ze had er niet op gerekend dat ze buiten hun huisje ook nog eens een echte kast met zelfs een kluisje erin zou krijgen. Bovendien was het jongste meisje Jayani jarig dus het was dubbel feest, ze snappen niets van deze verwennerij!

                                                                 Als we door het huisje lopen om afspraken te maken voor het nieuwe stuk dat we aan gaan bouwen schrikken we ons werkelijk kapot. In het keukentje zit een oude vrouw op een bed, helemaal uitgedroogd, blind aan een oog en in een totaal verwarde toestand. Het blijkt de 85 jarige moeder van Ravi te zijn, ze is heel erg in de war en op een gegeven moment trekt ze haar ponnetje uit en de familie is totaal in paniek - het is natuurlijk ook niet leuk als je moeder in  eens in haar blootje zit. Dit zijn de normale omstandigheden voor ouderen van arme families, mensonterend en hard voor de familie want als moeder bv een boodschap moet gaan doen dan wordt oma vastgebonden want anders loopt ze weg. Je hart breekt als je dit soort situaties tegenkomt en het ergste is dat wij er niets aan kunnen veranderen!

Hierna gaan we naar de Guruwela school om te kijken waar we het speeltuintje van Aunty Corrie gaan plaatsen, ja en dan kom je aan en dan staat er toch weer een groepje kinderen met prachtige bloemen, stralende glimlach want oh ze zijn zo blij om ons weer te zien. En deze keer ook nog eens zo'n prachtig cadeau, ze staan te dansen van plezier, er staat 1 oude schommel die we eigenlijk af zouden breken. De constructie is echter zo sterk en solide dat we besluiten om de schommels te vernieuwen en de rest in dezelfde kleuren te verven. Komt mooi uit want de prijzen zijn met vorig jaar vergeleken verdubbeld en we hadden al een speeltoestel van de lijst gehaald om een beetje rond te komen. Als het goed is kunnen we nog net voordat we weer naar huis gaan de nieuwe speeltuin zien!

Hier gaan we een mooie schommel van maken!

Even snel naar Walter en Indrani alleen om even een bakje koffie te drinken en daar snappen ze echt niets van want...... er staat een lunch klaar. Het leven draait hier echt alleen maar om eten en als we vertellen dat we geen honger hebben zijn ze zwaar teleurgesteld, nou ja we offeren ons maar weer op en eten toch wat. En zoals altijd is het allemaal heerlijk eten, maar toch wij eten nou eenmaal niet zoveel!

Op een holletje terug naar Colombo want we moeten de naaimachines kopen voor de meisjes die dit jaar afscheid nemen, het is altijd lachen hoor, dat gesjacher om er een paar centen af te krijgen geeft altijd veel lol en Dick is er goed in.We kopen ook nog een kleine koelkast voor een vader in Munhene, hij is een ernstige diabetisch patiënt, iedere keer als we hem zien is er weer een stuk van zijn voet af. De insuline kan nergens gekoeld worden dus werkt niet echt goed en we spreken af dat daar een eind aan moet komen vandaar de koelkast.

W gaan terug naar de hut het is wel weer welletjes voor vandaag, lekker douchen, bakje koffie en aan de blog werken.

Dat was het weer, misschien tot morgen en anders tot maandag, we gaan zaterdag naar Pugoda en zondag Korosduwa en Munhene dus weer genoeg te doen. Zondagavond pakken want maandag gaan we naar ons vakantiehuis!

Ayubowan - Groetjes allemaal van Dick en Marita