Wat een heerlijk weekend hebben we achter de rug!

 Zaterdag gaan we om een uur of 3 naar Korosduwa, ons eerste grote project van 20 jaar geleden dat we dankzij het voorstel van onze zoon Dave op zijn school een nachtmarathon werd  gehouden. Er werd heel wat geld opgehaald en verdubbeld door de Wilde Ganzen, regelmatig krijgen we nog post of email van hen en altijd met de vraag "komen jullie dit jaar?".

Het lukt natuurlijk niet altijd maar het werd tijd om ons weer eens te laten zien - wat een ontvangst en wat gaat het goed met ze. Het ziet er allemaal goed uit en we zijn heel blij om te zien dat iedereen gewoon gelukkig is, er zijn ook al wat kleinkindjes geboren. We krijgen prachtige huwelijks foto's, van kleine baby's enz. heel erg blij zijn we vooral om Chathurika weer te zien. Toen ze klein was is ze door een olielamp lelijk verbrandt en wel zo ernstig dat Dick speciaal voor haar naar Sri Lanka is gegaan. Door veel hulp o.a. van het brandwonden centrum in Rotterdam die een speciaal jakje mee had gegeven is de schade redelijk beperkt gebleven. Fijn om te vertellen dat het heel goed met haar gaat! Met de naaimachine die ze indertijd heeft gekregen kan ze in haar eigen onderhoud voorzien, ze maakt oa heel leuke kleden - ga stoppen met te vertellen over Korosduwa want het verslag wordt dan veel te lang! Als we weggaan wordt ik onder de cadeautjes bedolven - Komen jullie gauw weer terug en Keep in touch nou de traantjes lopen weer want afscheid nemen is sowieso niet leuk en we wonen ook zover van elkaar!

                             

                                        Chathurika                            Wordt er verlegen van!

                               

                                                                    Korosduwa

We gaan door naar Munhene, daar woont een deel van de Beruwela groep en ook daar weer wat gaat het goed met ze. Alle kindjes komen aan rennen met mooie bloemen en slingers. Het is een gekrioel rondom ons en wie geeft het eerst de bloemetjes haha, het is echt zo leuk, zo lief, zo blij dat we elkaar weer zien. Misschien denken jullie wel wat een sentimenteel gedoe maar het is zo heerlijk om al die kleine humpies en vooral ook die paar grote lijzen weer te zien. Schrijf het ieder jaar - wat zijn ze groot geworden maar het wordt steeds gekker, het is zo duidelijk te merken dat ze het zoveel beter hebben dan vroeger. Meestal waren de jongens een stuk kleiner dan Dick, nu groeien ze boven hem uit - fantastisch!

Hier blijven we niet zo erg lang want morgen hebben we de interviews bij Monika en kunnen we alles wat ze te vertellen hebben rustig aan horen en noteren.

Snel even wat eten want.... de Perahera gaat van start, vinden het zo leuk om dit weer eens zien, het is een prachtig spektakel met olifanten, prachtige Boedhawagens, monniken en tussen dit alles door bandjes en maar liefst 70 dansgroepen. De een nog mooier dan de ander, soms ook hele gekke met rare maskers die sommige mensen de schrik op het lijf jagen.

De jongens met de grote zwepen maken verschrikkelijke knallen + vuurwerk dit alles om de regen weg te jagen aan het eind van de moesson en de zon weer te voorschijn te toveren. Geweldig om dit alles te zien, de olifanten lopen op nog geen halve meter voorbij, wat een pracht beesten. Er zijn ook een paar kleintjes bij die net zo mooi aangekleed zijn als de groten, op deze manier worden ze vast getraind om mee te kunnen lopen als ze volwassen zijn.

                             

                  

                          

                       

                       

Let eens op de foto met het kleine meisje in het blauw niet ouder dan 6 jaar en zelfs als de groep even stil stond  bleef die kleine hittepetit door dansen. Wel even stoppen om een handje te geven met Hello madam do you like! Kind je moest eens weten hoe we van je genieten, trouwens van de hele Perahera

Wat een feest!

Zondag gaan we naar de Munhene/Beruwela groep - heerlijk om ook Monika weer te zien, ze is heel erg trots om te kunnen vertellen dat het met haast alle kinderen en hun familie zo goed gaat. Er zijn een paar die geweldig leren en we hopen dus dat zij naar de universiteit kunnen.

Maar er zijn ook problemen hoor, 1 van de vaders heeft zware epileptische aanvallen en vergeet zijn medicatie te nemen. Het is zo'n schat van een man, zijn vrouw wil niet voor hem zorgen en is vertrokken naar de Middle East - zijn 2 kindjes krijgt hij niet meer te zien, we weten zelfs niet waar ze zijn! Je hart breekt als je het verdriet ziet, hij heeft al 3 keer geprobeerd om een eind aan zijn leven te maken. Er zijn geen mogelijkheden om hem op te laten nemen , nu ik er over zit te schrijven heb ik een dikke brok in mijn keel. Het machteloze gevoel maak je zo boos en als je ziet hoeveel geld er verspeelt wordt aan allerlei nutteloze dingen zoals een haven en luchthaven in het zuiden die geen van beiden functioneren. Doe eens wat aan de gezondheidszorg en wel zo dat niet alleen de rijken weer vooraan staan.

Zowel Monika als wij weten niet wat we hier mee aan moeten! Waar eindigt dit trieste verhaal?

We gaan door met de interviews, echt we weten niet wt we zien - vooral de jongens zijn zo groot geworden maar niet alleen dat ze weten ook zo goed wat ze willen. In december zijn er 3 die examen doen, 1 wil door gaan voor zijn A-level maar 2 zeggen luid en duidelijk dat ze niet voor hun A-level gaan maar voor een technische opleiding gaan. Wie had dat ooit gedacht nog maar een paar jaar geleden dorsten ze dat niet te zeggen - eindelijk durven ze nu zelf een beslissing te nemen Top! Als we dat zeggen krijgen we een dikke grijns en een zuinig mondje van de moeder haha. 

Wen er maar vast aan!

We praten nog even na over de Perahera, jammer dat we de kinderen die meededen te laat zagen om een foto te maken, nou dat was niet tegen dovemansoortjes gezegd!

Deze 2 dametjes renden naar huis en kwamen in hun mooie jurkjes voor Dick poseren, we beloven dat we de foto's opsturen en als beloning krijgen we de mooiste glimlach die er bestaat!

      

                              

                                          

                                                            Tharuka en Samadi 

                     

                      Onze kleine vriend Sandun - hij vraagt waar Robert is snifsnif!

We gaan nog even bij de Shelton familie langs zie apart verslag. Monika is dood moe, zij is een van organisators van de Perahera, ze was pas om 3 uur thuis. Heeft erg last van haar knie en is dood moe maar verrukt over het grote succes en dat was het.

Ayubowan - groet uit een heerlijk Sri Lanka

                                                          WAT HEET LANG!

                         

                         

Ilushi, Isurika en Ashan

Wat een prachtig sterk gezin! Toen we ze ongeveer 20 jaar geleden leerden kennen was het een gezin dat dringend hulp nodig had.

Ze woonden samen met grootvader in een planken huisje dat veel te klein, te warm enz was, gelukkig was er een behoorlijk groot stuk grond van grootvader beschikbaar.

Hij was bereid om een deel daarvan aan de familie te geven en zodoende konden we beginnen met de fundering en iedere keer en stukje bij te bouwen

Alle 3 de kinderen zijn behoorlijk intelligent en doen het heel goed op school, Ilushi wilde graag arts worden en helaas is ze 2 keer uitgeloot, ook voor de tandarts opleiding!

Maar....... ze is inmiddels geslaagd en operatie zuster! Top hoor en we denken dat ze ooit nog wel eens zover komt om haar droom waar te maken.

De andere 2 zijn bezig met hun O- en A-level en doen beide examen dit jaar.

Moeder heeft al een tijdje een baan als naaister voor een fabriek en draagt ook aardig haar steentje bij, de vader is minder hij is een 24 uur alcoholist - maar gelukkig een vriendelijke man die geen overlast bezorgd.

Tja en dan grootvader - inmiddels 84, altijd een sterke man geweest die goed voor het gezin van zijn dochter zorgde - met hem gaat het ineens veel minder.  Voorzover wij dat kunnen beoordelen heeft hij Parkinson - er wordt totaal geen aandacht aan besteedt door bv naar een dokter te gaan en Walter zegt alleen maar - Ja dit is Sri Lanka!

En dan zit je ineens weer met je neus boven op het feit hoeveel anders het hier toch gaat en wat een cultuur verschil.

Een ding is zeker - er wordt zo goed als mogelijk voor hem gezorgd en dat zal zeker zo blijven tot zijn laatste moment.

Al met al een gezin om trots op te zijn - groot is hun dank aan de sponsor aunty's die hun jaren lang  hebben geholpen!

                               

                                

                                                                    Lekker stoeltje!                                                                                                                                                                                                        

                                    Moeten we nodig de Arbo maar eens langs sturen!

                                 

                                                                    Ashan en Isurika

Rasika en Ruwan krijgen een nieuw dak!

Vandaag gaan we Rasika en Ruwan bezoeken om te kijken naar al dat moois wat er voor hen gekocht is, 200 stenen, dakspanten, dakplaten - jammer genoeg geen mooie dakpannen. De prijzen gaan zo achterlijk omhoog hier dat we dit gewoon niet meer kunnen bekostigen! Jammer hoor want nu moeten we asbest dakplaten kopen omdat er niets anders is - hoe is het mogelijk hebben wij ons al meerdere keren afgevraagd dat dit hier nog steeds vrij te verkrijgen is!

Zij begrijpen er niets van dat wij ons hier zo over op winden, weten zij veel er is immers totaal geen voorlichting! Wij proberen wel zo veel mogelijk voorlichting te geven over hoe ze er mee om moeten gaan, er wordt heftig geknikt door alleen maar blijde gezichten. Wij hopen dat er in ieder geval iets blijft hangen van wat we verteld hebben.

                        

Na alles buiten bekeken te hebben gaan we naar binnen en schieten zo verschrikkelijk in de lach! Nog nooit van ons leven zelfs niet hier in Sri hebben we zo'n bij een geraapte bende gezien. Alles maar dan ook alles van kleding ligt op een grote hoop, de tv staat onbeschermd midden in de kamer - de kippen (van de buren) lopen door het huis en we rollen zowat over de grond. Ook de familie doet hard mee want we proberen ze te vertellen hoe wij een verbouwing doen en van verhuisdozen hebben ze nog nooit gehoord. Nou ja lekker belangrijk het gaat er toch om dat we een mooi dak krijgen!

En zo is het maar net ;-))

                            

                            

De auspicious day (juiste dag) om te beginnen is de 24e, belangrijke dingen worden immers eerst met de astroloog besproken - zijn we het natuurlijk helemaal mee eens. Stiekem denken wij dat het aub niet gaat regen want er is bv geen bouwzijl om af te dekken te bekennen! En wat blijft er dan nog van de weinige spulletjes die ze hebben over?

Wat zijn we blij met zijn allen voor deze lieve moeder en die leuke kinderen, het huis had normaliter al zeker 10 jaar geleden afgeweest. De vader is een verschrikkelijk alcoholist geweest en wilde niets met ons te maken hebben. Toch zijn we die schattige tweeling blijven sponsoren en wonder boven wonder was de vader van de ene op de andere dag alcoholist af. En dat is nog steeds zo vandaar dat we nu eindelijk stukje bij beetje het huis af kunnen bouwen.

Na een heerlijke kokosnoot gaan we verder naar Isurika en Ashan om daar in een heel andere situatie terecht te komen - wat hopen we dat het bij Rasika en Ruwan in de toekomst ook zo zal gaan!

Ravi family

Hoera dankzij een paar mooie donaties hebben we het huisje van de Ravi familie nu helemaal af kunnen maken, stond er eerst nog bv een bed in de keuken dat is weg en het is nu een echte keuken!

Er zijn 2 kamers bijgebouwd en er is  nu ruimte voor het hele gezin, wat een verbetering met waar ze eerst woonden, een kleine hut met nauwelijks ruimte.

Ook erg fijn om te zien dat moeder langzaam aan bezig is met een moestuintje, er staan al boontjes, een soort sla en allerlei kruiden, ook de plantjes doen het goed en de bougainville is aardig gegroeid.

Het is echt een happy family, de kinderen zien er goed uit, op school doen ze het goed en moeder is het stralende middelpunt van het gezin, we verbazen ons er altijd over dat ze met zo weinig middelen het huis schoon houdt.

Als we de foto van sponsor aunty Erna geven wordt die gelijk neer gezet bij het oude zwartwit tv-tje uit het voor ons jaar nul. Ze hebben practisch geen beeld maar het is wel het middelpunt van de kamer.

             

Janani de jongste staat dicht bij mij en ik voel haar kleine handje regelmatig aan mijn haar, ik doe net of ik niets voel en het wordt een leuk spelletje! Ze snapt er niets van dat mijn haar zo zacht is lachend vertellen we haar de meeste mensen in Europa zachtere haren hebben dan zij. 

Moeder vertelt dat een van de meisjes Big girl is geworden en hè wat jammer nou we hebben geen 

gouden oorbelletjes bij ons. Dat is immers de traditie dat ze die van ons krijgen als begin van de bruidsschat maar as woensdag zijn we in Pugoda en beloven ze alsnog langs te brengen.

                                                          

                                                             

Pugoda

18-01 Vandaag gaan we naar Pugoda en blijven daar tot zondag. We zijn vroeg zodat we eerst even lekker bij kunnen kletsen en alle dingen die gedaan moeten worden door kunnen nemen.
De Pugoda groep is niet zo groot meer en vandaag is 1 van de meisjes klaar met school en krijgt ze een mooie naaimachine dus wordt die gelijk besteld.

Tharuni met haar mooie machine!

De eerste kinderen zijn er zo rond 2 uur en we gaan snel beginnen - het is warm in de tuin waar ze wachten er komt geen wind in en wat een verschil is het met wonen aan de kust. We hebben het al zo vaak geschreven maar het blijft toch iedere keer zo fijn om ze weer te zien. Geweldig zoals ze hun best op school doen, hoe goed ze er uit zien en vooral hoe blij ze zijn omdat het zoveel beter gaat dan vroeger. Alhoewel het natuurlijk niet altijd rozengeur en maneschijn is. Een van de meisjes is begin van het jaar aangerand door een aantal heren, er is een rechtszaak maar zij zit in een internaat en mag nauwelijks contact met haar familie hebben.. Laat staan met ons - wat een verdrietige zaak, we krijgen heel erg de neiging om te zeggen dat er iets heel erg goed mis is maar ze kijken je aan waar maak je je druk om. Machteloos zijn we, woedend ook dat we er niets aan kunnen doen, de rechtszaak is in maart en we hopen toch zo dat ze haar leven weer op kan pakken.

Inmiddels is het grootse gedeelte van de studenten binnen en we gaan snel naar ze toe, ook op zaterdag en zondag hebben zij immers gewoon school! Wat is het toch een andere wereld, niks even gezellig met elkaar gaan sporten of wat anders doen - gewoon naar school. Het wordt natuurlijk anders als ze straks slagen voor hun A-level en naar de Universiteit kunnen en dat is dan ook hun streven.

De kleine jongen die erbij staat is natuurlijk nog lang geen student, zijn vader heeft een paar weken geleden een beroerte gehad en kan dus niet meer werken, er is geen enkele hulp en niemand kijkt naar ze om. Daarom hebben we hem even opgenomen in het studentenfonds totdat er een oplossing voor het gezin is gevonden.

Inmiddels is de tuktuk aangekomen om de trotse Tharuni, haar moeder en zusje maar vooral met die mooie naaimachine naar huis te brengen. Een naaimachine betekend dat ze voor de toekomst bv haar eigen bedrijfje kan beginnen en kleding maken zodat ze haar eigen inkomen heeft!

Inmiddels hebben we alle kinderen en op 2 na alle studenten gezien en het wordt tijd om te stoppen, een lekkere douche te nemen en met zijn 4tjes nog even de dag door te nemen.

Er wordt oa besloten om het dak van het huisje van Rasika en Ruwan af te maken - we hebben geen tijd om dat op zondag te doen omdat we al meerdere afspraken hebben. a.s. woensdag gaan we bij ze langs - genieten nu al van die glunderende gezichtjes. Alleen al het feit dat alles klaar zal zijn voordat de moesson begint is een reden om happy te zijn, nou ja alles klaar er moet nog veel aan gebeuren zoals kozijnen, ramen, deuren en pleisteren - maar het eind is in zicht!

Zondagochtend na het ontbijt en nog wat kinderen gesproken te hebben gaan we met weliswaar een  omweg terug naar ons huisje waar we alweer uitpakken, alles opruimen maar vooral denken aan het heerlijke bed dat we daar hebben!

In 1 1/2 week 4 keer op een ander matras is niet bepaald lekker voor je rug - dus gaan we vast een beetje dromen van o.a. een heerlijk dagje strand!

Dat was het weer voor even, als het lukt woensdag de volgende blog!

Ayubowan en Buddhu Saronay ;-)

Boekenprogramma en ........... op bezoek bij mijn nieuwe kleine vriendinnetje!

16-01 Vandaag gaan Dick en ik naar de Ananda Samarakoon school in Piliyandala om  de nieuwe schoolbibiliotheek te openen en de kinderen hun boeken te brengen, de bibliotheek is nog klein en bestaat voorlopig uit een nieuwe kast en ongeveer 100 boeken. klein maar het begin is er! We worden door alle kinderen hartelijk verwelkomd en krijgen een mooi boeket bloemen.

                                 

Bij binnenkomst ontsteken we de olielamp en gaan we beginnen, jammer is altijd dat allerlei onbelangrijke mensen ellenlange toespraken houden, als het voorbij is gaan wij gelijk met het uitdelen van de pakketjes beginnen. Heerlijk om al die verheugde snoetjes te zien, de kleintjes krijgen een pakket met kleurpotloden en krijtjes, een kleurboek en een paar schriften en een lekker rolletje maria biscuit. De grotere een goed pakket met schriften, een passerdoos en voor de meiden een leuke paraplui! Nou lekker belangrijk die paraplu denken jullie vast. Ze zijn er zo blij mee, wij hebben daar geen idee van, het is een school voor arme kinderen dus die gaan maar lekker lopen - soms kilometers lang in de brandende zon of kletterende regen. Zie het het maar zoals onze kinderen lopen te pronken met hun dure telefoons zij doen het met die hele leuke plu! 

Al met al is het een heerlijke bijeenkomst en leuk is het om te horen en te zien hoe blij ze met dit alles zijn. Hartelijk dank namens de kinderen aan de sponsors van het boeken programma!

                                    

    

                                                      

 

                                      

                                 

Na een heerlijk kopje Ceylon thee met cake en fruit gaan we naar Kushani een van de sponsorkindjes die vlakbij de school woont. We hebben van 1 van de sponsor ouders heel veel knuffels gekregen. Kushani is 2 en zal vast blij zijn om de leuke beer te krijgen - dat hopen we tenminste haha.

Het is een gezinnetje dat heel weinig geld heeft dus het kleintje krijgt ook nooit iets van een cadeautje laat staan zo'n mooi speeltje!

                          

                            Ik zoek een vriendinnetje!                  Wil jij dat zijn Kushani?

En ja in het begin is ze er echt een beetje bang voor, maar daarna....... niet meer uit haar handjes te krijgen. Kushani is echt niets gewend laat staan 2 van die grote witte mensen!

We hebben ook een voedselpakket bij ons en dat is toch altijd zo welkom  en dan ook nog eens dat kleine envelopje met roepies voor het Nieuwe jaar! Het geluk straalt van moeders lieve gezichtje.

Hartelijke groet en tot de volgende keer!

Beetje vakantie en weerzien met Sumathi!

Ondanks dat we deze keer via Amsterdam gevlogen zijn was de reis aardig pittig, maar liefst 24 uur van opstaan in Nederland tot aankomst in het hotel onderweg  geweest en dat is aardig lang.

Komt nog eens bij dat we eigenlijk de hele dag niet konden gaan slapen om de jetleg voor te blijven maar we  hebben toch een uurtje gepikt en dat heeft gelukkig geen problemen gegeven. Bovendien zijn we in een geweldig hotel - 3/4 vol maar het is rustig met een prachtig strand voor de deur. Jammer is dat de catamaran vloot grotendeels is vervangen door motorboten het was altijd zo'n geweldig gezicht als ze s ochtends vroeg terug kwamen met hun vangst. Maar het is wel te begrijpen want met de motorboot kunnen ze immers veel verder de zee op.

Dit was er nog in 2013. Nu niet meer

Wat is het heerlijk om weer thuis te zijn, we zeggen wel eens we staan met 1 been in Nederland en met het andere in Sri Lanka - en zo voelt het nog steeds. Natuurlijk komt dat ook door de ontvangst van Gamini op de luchthaven wat zo'n vertrouwd gevoel geeft- geweldig!

Door problemen met de tickets hebben we van het reisbureau 2 extra dagen in het Jetwing hotel erbij gekregen, moesten weliswaar ook 2 dagen eerder weg uit Nederland maar wat een cadeautje. 

Na een paar dagen rust gaan we Sumathi op zoeken in Chilaw, een paar jaar geleden werkte ze in Abu Dhabi voor een groot gezin maar liefst 24 uur per dag. Het gevolg was dat ze een hernia kreeg, een paar weken in het ziekenhuis - daarna een schop onder haar kont en zonder salaris naar huis gestuurd. De beste baas die je je maar kunt wensen!

Terug in Sri Lanka was natuurlijk ook niet zo fijn want haar alcohol verslaafde vader en haar lieve broers verwachtte een zak geld bij terug komst en geen zieke zus!

Gelukkig heeft ze een zusje die non is en een leuke baan voor haar heeft kunnen regelen in het Maria Convent in Chilaw en daar zijn we haar op gaan zoeken.

Met open mond hebben we daar rond gekeken - nog nooit maar dan ook nooit hebben we in Sri zo'n mooi, schoon en welverzorgd gebouw gezien, beter dan een 5* hotel.

Voor een deel wordt het gebruikt als woon-zorg gedeelte, prachtige mooie ruime kamers, voor een echtpaar een kleine bungalow pfffft wat mooi en vooral wat zijn ze goed voor de mensen. En dat kost.... 10.000 roepies per maand = 56 euro ja jullie lezen het echt goed all inclusive!

Het eten is er heerlijk en de nonnen zijn erg lief en goed voor de mensen daar - het weerzien met Sumathi is hartverwarmend - wat ziet ze er goed uit

Van een verdrietig ongelukkig kind is ze veranderd in een opbloeiende jonge vrouw. Erg gelukkig worden we van het feit dat de Abdis de taak van haar overleden moeder  heeft over genomen en een passende echtgenoot voor haar gaat zoeken, alleen al haar glunderende gezichtje zegt genoeg.

Toen ze 8 was zat ze al bij ons op schoot en dat is nog steeds zo, wat een heerlijke knuffel is het nog steeds, we gaan met een gerust hart weg - zo fijn om te kunnen vertellen aan uncle Niek en aunty Ria dat het met hun sponsor kindje van 26 jaar geleden goed gaat.

We genieten nog van 1 dag vrijheid in Negombo maar vinden het ook heerlijk om te verhuizen naar Mount Lavinia waar ons echt een heel druk programma te wachten staat. Onderweg gaan we eerst even een bakkie koffie bij Walter en Indrani doen, daarna na ons bungalowtje uitpakken en aan het werk - TOT DAN!

Hartelijk groet van Dick en Marita